Separated ang parents ko, so lagi kong iniisip what they have done wrong para hindi ko gawin sa buhay may asawa ko.
One thing I always remember is laging sinasabi ng dad ko sa mom ko ang tapang mo. ang mom kasi hindi patatalo sa issue hagang mauwi sa bugbugan, pati sa bugbugan hindi rin patatalo mom ko, pero in the end mas bugbog sya syempre lalaki papa ko.
Para sakin hindi right term ang submissive but instead SUPPORTIVE lagi sa husband ko. Minsan kahit alam kong palpak, basta hindi major major na bagay ha, I let him make his mistakes and don't blame him afterwards. Pero I always give some inputs, yung suggestive ang dating at hindi yung pang kontra ang effect, when he makes a decision even if my inkling ako na palpak, I'll concur as if I made the same decision, so if it fails, walang sisihan. Away lang yung sisihan eh, saka miski ako naman ayaw ko ng na sisi so bakit ako maninisi, both of us hindi nag sisihan.
Saka minsan may mga discussions like sa palabas sa tv, sa news, sa traffics, pag kontra kami ng views, pag medyo maiinit init na, I let him win it, or sasang ayon na lang ako. So what kung ang views ko eh iba sa kanya, wala namang point system kung mananalo ako sa debate, wala namang award, wala namang cash price, so OO na lang ako. I don't take it personally, hindi ko dinadamdam yun halimbawa kung ano ang mas box office si enteng or si panday. Basta iwas away diba.
Hindi naman dahil supportive/submissive ako sa asawa ako eh kawawa na ako. Actually by doing this, mas gusto ako kakwentuhan ng asawa ko. Pag lumabas yan pag uwi ang daming kwento. Less din away namin and she appreciates me. And because I let him be the man, he treats me like a Queen naman na he always needs to protect. But in reality, very strong din ang personality ko.