Do we need to love our in laws?

[swtgrl_bee]

Hmmmm, we need to respect them.

[PurpleBubbleGum]

Wow! Congrats! Ang haba ng pisi mo... Bait mo pa nga eh.

Okay yan, hindi mo pinapili husband mo. Tipong, "aalis na ko, bahala ka na kung sasama ka o hindi." May tampuhan, yes, but in the end, ikaw pinili.

Haha yes! Actually dumating sa point na ayoko na umuwi at magpakita sa kanilang lahat. I was so angry. Yung naipong galit at inis sa loob ng mahigit isang taon. Di ako yung tipong madaling magalit pero iba talaga pag bottled up yung emotions mo and you cannot express yourself. Di ka makapag unload. That's what happens when you live with your in-laws. Di ka pwedeng magalit, Di ka pwedeng humindi at umangal. I felt like a robot. That was not me at all.

I told my husband all of that and thank God he understood. Kasi di ko sya panghihinayangan kung di nya ako kayang panindigan sa parents nya. I'm glad my husband has "balls" to stand up and fight for me. Di naman sobrang evil ng MIL ko. In fact, nung nagpaalam na kami na aalis... bigla syang bumait sakin. As in. Pero ewan ko ba, I just smile at her and that's it. Nawalan na kasi talaga ako ng gana sa kanya. Di na ako nakikipagkwentuhan sa kanya like before. Di ko na sya halos kausapin. Di narin ako nagdadala ng pasalubong whatsoever. In short, wala na akong paki and i'm not even trying to win her approval anymore. I just dont care.

 I am just waiting for the day na makaalis na kami dito para matuto narin kami kasi feeling ko di kami aasenso pag kasama sila. Mahirap makitira sa biyenan totoo talaga yun. I tried to love them pero siguro mas okay parin talaga na may distance kami sa isa't isa. Yung bihira ko sila makita.

Siguro okay na yung civil kami, may respeto pa din. Pero yung love, siguro mas matututunan ko if di na kami magkasama sa bahay haha! Loving from a distance 'ika nga.