Dealing with iiwan si baby for work abroad..

[argento]

My dad is a seaman at minsan lang siya umuwi. Ang feelings o sa kanya parang stranger. Mom ko kasama namin palagi. Pag umuuwi siya excited pero pag tumatagal siya sa house i ask myself kung kelan siya aalis.

Mahirap talaga ang ganitong setup.

[euwie]

Ofw kami ni mister dito sa Dubai pero sinama namin si baby. Before kami magbaby,napag usapan na naming iiwan si baby sa family ko. Pero di ko kinaya kaya eto kasama sya. BUT, i know the time will come na kelangan na namin syang iwan sa pinas kapag mag aaral na sya.

Sobrang hirap magdesisyon na iwanan pamilya lalo na ang anak sa pinas. Kung may choice lang kami, bakit pa kami aalis ng Pinas di ba. Alam naman nating lahat kung gaano kahirap makahanap ng work sa Pinas. Naranasan ko yun after graduation, 3 years rin ako palipat lipat ng work hanggang sa eto nakapag abroad na nga ako.

My father used to be an ofw. Kinder ako nun then grade 5 ako nung nag stop sya. We understand perfectly their reasons why he needed to go that time, hirap rin kami sa buhay nuon e. Never naman kami naging weird around him. Mas lalo ko pa syang naappreciate nung nakikita ko kung gaano kahirap sa parents ko tuwing hinahatid namin daddy ko sa airport. Ang laking sakripisyo talaga.

Wala naman sigurong magulang ang gusto iwanan mga mahal nila sa buhay. Isipin mo na lang sis, gagawin mo yan dahil mahal mo sila. Kung yan ang paraan para mabigyan mo ng magandang kinabukasan mga anak mo,go! Saludo ako sa yo sis. Hindi mo naman kagustuhan lumayo. From experience, hindi masaya mag abroad. Totoo na nakakainis yung stereotype sa amin na maraming pera ang mga ofw. Hindi alam ng mga tao sa Pinas ang sakripisyo na ginagawa ng mga ofw abroad para mabigyan ng magandang buhay mga mahal nila sa buhay. Kaya kapag nakikita ko commercial ng coke yung about sa mga ofw,hindi ko mapigil sarili kong maiyak. 24 lang ako nung nag abroad ako,single pa nun. Ngayon 33 na with a 6 month old son. Kaya kung uwi na ako for good sa Pinas, san ako pupulutin? Grabe ang discrimination sa atin pati sa paghanap ng work. Sorry napahaba na yata. Basta sis,ano man desisyon mo, saludo ako sa yo.

[Girltalker2]

Gustuhin ko man umutang para mabayaran ang mga utang ko..wala din ako mauutang sakanila..I already tried a bank loan but no luck..wala akong guilt..hindi ko maexplain ang sitwasyon namin ni hubby ngayon e..bsta happy ako kasi very supportive ang parents ko..Icoconsider ko din sis yung lilipat to any open city at kukunin ko sila..nagwowory din ako baka hindi na ako makilala ng baby ko..malaking tulong nga daw ang technology ngayon dahil nakikita ka na rin hindi lang boses..thanks sa mga post nyo mga sis.. ..hinahanda ko talaga sarili ko..

Good luck sis, at mukhang decided ka na talaga.

Uulitin ko lang ang advise ko sayo - think LONG TERM.

1) para sa asawa mo - para di lang ikaw lagi ang nag-a-adjust.  Kung di sya nakapagtapos, ipursue ninyo yung angle na mag aral sya ulit to finish something (while working).

2) para sa anak mo - setting a deadline na kelangan kayo magsama eventually, huwag masyado matagal. Try mo i-explore yung na suggest ni sis euwie, maybe if you gained experience in Qatar, after 2 years, maka graduate na hubby mo, puede ninyo i-explore ang Dubai.  Then from Dubai, puede ninyo ulit i-explore Canada etc.

3) para sa sarili mo - make sure yung papasukan mong trabaho eh WORTH IT. In terms of ipon, tolerable risks na mae-expose ka, career wise na makakahanap ka pa ng work kahit sa ibang location at hindi ka nakaipit sa Qatar forever.

Regarding technology, may kakilala din ako na sinasabi iyan before. May internet naman etc.  But she ended up spending a lot on long distances parin.  Kasi yung internet sa lugar nila mabagal, minsan nawawala wala pa yung signal.  So factor din ito, kahit na may available technology, minsan sa kapalpakan ng environment sa Pinas, nakakainis din.

Sobrang hirap magdesisyon na iwanan pamilya lalo na ang anak sa pinas. Kung may choice lang kami, bakit pa kami aalis ng Pinas di ba. Alam naman nating lahat kung gaano kahirap makahanap ng work sa Pinas. Naranasan ko yun after graduation, 3 years rin ako palipat lipat ng work hanggang sa eto nakapag abroad na nga ako.

Siguro medyo OT na, pero we really have to admit kung gaano kahirap mamuhay sa Pinas.  Kahit pa maayos nanga ang buhay mo at trabaho, meron at merong manggugulo sayo or nanakawan ka,  kung hindi ka man mapatay. And worse wala kang kalaban laban dahil mismo ang laws at justice system ay inutil. 
It is really not an ideal place to live in.   Kaya nga, if you want a good life, hindi dapat option ang manirahan sa Pinas. So bakit mo kelangan pagpilitan manirahan sa Pinas if you have a choice?
This is just my opinion.

[chubzkittinz]

Basta sis,ano man desisyon mo, saludo ako sa yo.

Thanks sis euwie..ganun din sa mga advise mo sis girltalker2..

[Priceless]

Siguro medyo OT na, pero we really have to admit kung gaano kahirap mamuhay sa Pinas.  Kahit pa maayos nanga ang buhay mo at trabaho, meron at merong manggugulo sayo or nanakawan ka,  kung hindi ka man mapatay. And worse wala kang kalaban laban dahil mismo ang laws at justice system ay inutil. 
It is really not an ideal place to live in.   Kaya nga, if you want a good life, hindi dapat option ang manirahan sa Pinas. So bakit mo kelangan pagpilitan manirahan sa Pinas if you have a choice?
This is just my opinion.

I beg to disagree, sis Girltalker2. Para mo na ring sinabing every other person you see sa Pilipinas is either criminal, manloloko, magnanakaw or mamamatay tao. Kung totoo yun edi sana hindi na lumaki ang population ng Pilipinas at bumaba na ang crime rate, tutal nagpapatayan din lang naman ang mga tao.

Although I hate to say it, na totoo, talamak ang corruption sa Pilipinas, mabagal (minsan wala) ang hustisya, mahirap maghanap ng trabaho, etc etc etc. Pero wala naman yatang bansa ang perfectly safe, walang manloloko, walang tamad, walang criminal, lahat may trabaho etc etc. Maraming professionals na pumupunta sa ibang bansa hindi dahil sa gusto nilang talikuran ang Pilipinas pero they are just gaining experience with the end in mind na babalik din sila to practice their profession sa Pilipinas. Perhaps ideal, perhaps kokonti lang ang talagang makakabalik sa Pilipinas (partly due to the reasons I stated in my earlier post), pero I am sure na maraming OFWs, if given a choice, would still prefer to live in the Philippines, kahit hindi sya isang first or second world country.

[Girltalker2]

^ sis since OT na, siguro we can just agree to disagree 

I am not saying na every other person ay manloloko, but I am not sure if you have lived outside of Manila, ang layo talaga sa ibang country eh. That's why I am just speaking from experience at opinion ko lang naman. I may be wrong, as you could also be speaking from your wonderful experiences in Manila.    But I am speaking din from my lousy experiences in Manila. 

Tsaka ultimately, kanya kanyang long term plans din iyan. Some people plan to work abroad, then magretire back sa Manila.  While some people work abroad, tapos dinere-direcho na nila magretire doon or some other place outside of Manila.  Kanya kanyang plans din ultimately what works best for him/her. I was just opening TS' eyes of all the possibilities, at di lang naka dekahon ang assumption nya na lagi dapat ang assumption sa Pinas ang baby nya at hubby.  Kasi, baka hindi nagw work ang plans kasi hindi naman talaga workable if you stay in Pinas.  So it is just an option for TS to consider.

[euwie]

^opinion mo yan sis girltaker2,i respect that, at i know you're saying that because of your experience.  Nasabi ko rin yung mga yun because of my experience, kaya oo,gusto ko pa rin manirahan sa Pinas. Cliche as it is, there's no place like home. Siguro sis gawa ka na lang ng bago mong thread kung gusto mong pag usapan to hehe. Kasi kung may choice lang talaga kami, di na kami aalis Pinas.  Gustuhin ko man manirahan sa countries na nabanggit mo na conducive for a family, di naman ganon kadali yun. Kung ganon kadali, why not. E pero hindi e. Kaya nga ang daming pinoy Na Nakapila sa US embassy e. Dito kasi kami sa UAE nabigyan ng ok na trabaho, choosy pa ba ako? 

Sa ts, kakayanin mo rin yan sis. Mahirap,pero para sa anak, kakayanin,kung ano man desisyon mo. Di ko pa naman nararanasan na iwan anak ko, but nalulungkot rin ako ngayon pa lang tuwing naiisip ko yun. God will provide, no matter what

[lovemeagain30]

I think si TS ang decision/choice nilang mag asawa ay umalis siya papuntang Qatar at maghanap ng work pagdating dun. Yun kasi ang opportunity na meron ang family niya. Who are we to discourage her now? Let's not confuse her feelings (magbigay ng idea salungat sa anong meron siya ngayon) baka magback out siya kasi at the end of the day, pamilya niya ang magsa suffer or magugutom at hindi naman tayo.

She probably posted her concern here to know from other people who went through the same situation that "everything is going to okay". Yes sister, everything is going to be okay. It's a tough decision you have now. take it one day at a time. eto ang option na meron ka ngayon. if you feel that this will help your family financially, please follow your heart.

Now sa mga OFW na hindi pa nagka experience mag work sa Middle East,, please let's not be quick to judge that you can plan your life to move in a different country in a matter of years. Mahirap ipredict ang future ng ganung kaaga. Be realistic, hindi mo siya kayang I-draft lahat as early as now. You need to take baby steps. There are cases you have to reroute your decisions as you move along.

Sa mga anak ng OFW na hindi naitindihan ang ginawang sacrifice ng parents nila. At this stage in your life, Please Grow Up. Understand and love them more kasi hindi madali ang buhay abroad. hindi rin ditto puros sarap. Ideally as parents we would like to be with our children everyday of our lives pero hindi lahat ng pamily ay may ganung option in life. kaya ang sinasabi ko nasa family kung saan maiiwan ang mga bata, kung supportive sila sayo, you will have better chances of having good relationship with your kid/s. By the way being a parent requires sacrifices. madalas drastic pa.

Ang asawa ko ay product ng OFW Seaman. I never heard him or his siblings complain why their Dad is an overseas worker. as a matter of fact, they wanted to be like his father. Ang sabi niya makakatapos ba sila on one of the top schools in the Philippines kung hindi nag sacrifice ang daddy niya? Ano lang ba sahod ng mother niya nuon, a pharmacist in a local store. Malamang baon sila sa utang kasi napaka mahal ng tuition fee nila. Hindi naman uso magtrabaho sa call center nuon at kahit ngayon siguro hindi enough ang pasahod duon para pambayad ng college tuition fees and expenses para sa may more than 1 na anak.

Kay TS God Bless your decision going to Qatar. Hope you land in a good job there. Just inform your husband to maintain good communication with you and your kids. Take baby steps. One day at a time. Don't plan too much ahead at baka mabaliw ka once you get frustrated. Be open to changes din. Pray a lot for guidance at good health. Lastly, good luck. 

[chubzkittinz]

Kay TS God Bless your decision going to Qatar. Hope you land in a good job there. Just inform your husband to maintain good communication with you and your kids. Take baby steps. One day at a time. Don't plan too much ahead at baka mabaliw ka once you get frustrated. Be open to changes din. Pray a lot for guidance at good health. Lastly, good luck. 

Thank you very much sis lovemeagain30..gumaan ang feeling ko sa mga sinabi mo..I guess I dont have to plan so many things agad..

[euwie]

Sis lovemeagain30, thank you! Alam mo everytime pinag uusapan buhay ofw,di ko mapigil maging emotional. Oo totoo mas nabibili ko dito mga gusto ko, gusto ng family ko,pero wala ng mas sasaya pa kapag kasama ang pamilya at makita silang masaya. Sis chubzkittinz, goodluck. Isipin mo na lang at least ang asawa mo ang kasama ni baby. At least maski papano panatag loob mo na hindi sasalbahiin anak mo. Buti na lang sis maganda na technology ngayon unlike dati na snail mail lang, overseas calls,at least ngayon makikita mo naman sa chat family mo. Ako dati,lagi ko kachat family ko para maski papano mabawasan pagkamiss ko sa kanila. Yung mga pamangkin ko close na close naman sila sa akin maski na hindi nila ako lagi kasama, kasi lagi kami chat (yes, sama sama pa rin family ko sa side ko,sa isang bahay pa rin kami nakatira). Ang ginawa ko dati, lagi ako may dalang picture nila. Lagi ko tinitignan kapag nalulungkot ako maski kapag nasa work ako.

[argento]

Dati nagpapadala kami ng voicetape sa dad ko, maliliit pa kami, pinapakanta kami para marinig ng dad ko yung record.

Totoo mas mahirap ang ofw noon.

[Misis_Maku]

^I can relate sa voice tape sis! hehe, naranasan din namin ito. 


sis @chubzkittinz I feel na decided ka na talaga. Anyway, basta be strong kapag andun ka na. I hope you'll get a good job and be treated well. hugs* Another thing, prayers does wonders too so, kapit lang sa The One form Above para kahit malayo ka sa family mo may paghuhugutan ka ng lakas bukod sa mga malayo sa'yo. 

[chubzkittinz]

Thank you mga sis..

[Halee]

I am an OFW Nanay aka online Nanay and Im tired of it.

I left my baby when she was 2 months old. Napakahirap. Madaling sabihing mabilis lang ang panahon, di mo sila ma-mi-miss may videocalls at tawag naman.

Kaya sobra ang respect ko sa mga Nanay na OFW. Hindi biro ang magtrabaho abroad, lalong hindi biro kung may maiiwan kang anak. If only I could turn back time, sana hindi na lang ako bumalik sa work at iniwan si baby ko.

How am I dealing with this? I cry myself to sleep. Yon lang nakakapagpagaan ng kalooban ko. Homesickness strikes whenever I’m home alone and see babies (same age with mine). Binaon ko yong last damit nyang isinuot. At dinala yong tarpaulin non binyag nya (nakadikit sa wall ko).

Gusto kong maexperience na maging Nanay kaya I am going back home for good.

[ri-anne]

I can understand how TS is feeling. Used to be an ofw too pero sa malaysia, not middle east so malapit lang pinas. Then i got married. LDR kami ni hubby at first, then after one of my vacations, got preggy.
The company i was working with was very supportive and was willing to give me 6 months maternity leave.

But i had a colleague who's a mom. She left her baby 7mos.old. Then nung nagbakasyon sya sa pinas, ayaw daw lumapit sa kanya ng anak nya kasi hindi sya kilala. Umiiyak kapag nilalapitan nya.

Of course for a first time mom, nakakalungkot.
To make the story short, i resigned from my job na lang. Hindi ko kayang iwan baby ko. Besides, may work naman si hubby.
So saludo ako sa mga ina ng tahanan who makes these sacrifices for their kids. Hindi sya madaling gawin. It's really heartbreaking.

[jahjah19]

hello mga sisses. I am an OFW mom. I have been working abroad for 2 years already and now still working pa din, just got my contract renewed. Well, napakahirap [textspeak!] umaiis leaving the kids behind. tama din [textspeak!] point na may target at goals tayo and soon to be with the kids and hubby. Heartbreaking, nakakaiyak, nakakahilo at nakkainis ang pag alis always. Sana, gumanda mga future ng anak natin and God will alays bless them na mag karon ng mabuting buhay and no need to be an OFW like us.

[simplykristine08]

Don't get me wrong, they love their spouse/child/parents/siblings very much, pero over time, you get used to your life being "alone". Marami ang nahihirapang bumalik for so many reasons such as (1) having the money and financial ability to do things, buy things, etc. is so addictive (2) they're not used to the daily life/routine/relationships that their families adapt to and develop while they're away (3) getting used to the conveniences/easy life abroad (imagine clean taxis, excellent healthcare, no pollution, etc etc etc)... ang mas masakit, kadalasan yung naiwang family sa Pilipinas are not used to having you around either, and they might not adapt so easily once you're back for good (at of course, wala na yung stable source of money & padala for them). 

Agree na agree ako dito, sis! OFW si hubby before pa kame ikasal. 2007 sya nagpunta ng UAE, we got married 2010 at sumunod kame ni baby ng 2012. Totoo ang mga points mo dito, may times na umuuwi si hubby pero hindi na ko sanay na nasa Pinas sya. sanay syang mag isa. minsan nagkakahiyaan na kame. kasi we're used to living separate lives. totoo to, kahit mag asawa na kayo, iba ang magkasama physically. buti nalang nga we worked things out, kasi mahirap ang LDR. 2012, plano namin na ako lang ang susunod, kasi di pa kaya na dalawa kame ni baby, but, thank God andyan ang nanay kong very supportive, she gave us enough money para dalawa na kame ni baby sumunod kay hubby and promised us na she'll support us hangga't wala pa kong work na nakukuha.

Si hubby, ayaw na nyan magstay ng matagal sa Pinas, kasi nga naman, medyo okay naman sya dito sa UAE. nabibili lahat ng gusto, hindi katulad nung nasa Pinas pa.

Hiwalay din kame ng nanay ko, kasi based sya sa Japan where she married my stepdad na din. once a year lang umuwi si mama, kaya hindi nya pinangarap na maging ganun din ang set up namin ng anak ko. mahirap naman talagang malayo sa magulang, iba pa rin pag kasama mo sila. hindi ako close sa nanay ko nung bata pa ko, pero narealized ko na she did what she had to do, or else, sobrang hirap ng buhay namin. thankful din ako sa napangasawa nya, coz tinitreat nya ako na parang tunay na anak talaga.

tulad ng isang sis natin dito, ang sahod namin ni hubby at sapat lang din, wala kameng ipon pa sa ngayon, pero okay na din, masaya pa rin ako kasi hindi ko iniwan si baby.

etong bakasyon nga namin, dapat sabay si baby at hubby pabalik dito sa UAE, pero di ko kaya, kaya dali dali ko syang pinarebook, kahit parang nagbayad ako ng another ticket, okay lang basta kasama ko sya.

ngayon mag aaral na din ang anak namin, mas mahirap kasi ang mahal ng schools dito sa UAE. my mom promised to help us wag lang iuwi si baby.

para kay TS, hindi din balakid na hindi nakapagtapos ang asawa mo, sis. ako nga, hindi din naman ako degree holder, pero nakahanap din ako ng maayos na trabaho dito sa UAE. i think dito sa ME, hindi naman sila mahigpit pagdating sa ganyan. madami akong kilala dito na okay ang work kahit hindi nakapagtapos ng kolehiyo.

[Girltalker2]

^ Sis, ang ganda nag story ninyo.  Kahit hindi 100% solve lahat ng issues, inayos ninyo. Ito ang tintry ko ipoint sana kay TS na have some plans to be eventually together. Tutal paalis palang sya, it is never too late to plan.  Sana magsilbi din na insipiration ang story mo kay TS.

Ang nangyayari kasi sa mga Pinoy na kilala ko dito (wala din kasi ako sa Pinas) eh kung ano lang ang mangyari, tsaka lang sila nagp-plan. Go with the flow ikanga.  Kaya they end up separated with their families for long periods of time then later iba ibang life issues ang lumalabas.

Mom din ako, hindi ko kaya iwan kids ko kasi nadagdagan lang na hindi kami ok mag-asawa that time.  So syempre kung magwo work ako abroad, alangan naman iwan ko ang kids ko sa isang taong sinungaling.  So kahit na may risk talaga na halos sakto lang pay ko or baka minsan kulang pa, I planned it in such a way na kasama ko kids ko. Of course, I thank God parin for providing blessings to us to make it possible. Kasi it is not easy to bring kids especially kung ang pakay natin is to work, not to migrate.  Hindi madali, but it is possible.

[chubzkittinz]

  I have plans to get my baby and hubby with me in the future..pipilitin ko talaga mangyari yun..sana maging maganda takbo abroad..im praying talaga..

[Girltalker2]

^ Sis it's normal to worry. But look around you. Marami din naman moms that experience this and they succeeded.  Yes, and pray din. Have faith, and of course, plan    Lagi naman nasa Diyos ang awa (kaya pray lagi tayo) and nasa tao ang gawa (plan).

Bata ka pa naman, this is just one of thos trials in life.  Take care, and again, pray ka lang every day.  Will also pray for you sis chubz   Good luck!