I just want to vent out my frustrations and at the same time hear your point of views.
May sama ako ng loob sa in-laws ko-- sa parents and siblings ng husband ko. Noon naman okay kami. Wala akong problema sa kanila. It all started when I gave birth to our rainbow baby (I had 2 miscarriages prior). I oftentimes feel na iba ang treatment nila sa baby ko. As if wala lang. They have another apo (apo nila sa daughter nila) who was 8 months when I gave birth. Noong una naiintindihan ko na wala man lang umalalay samin mag-asawa when I gave birth kasi both lolo and lola ang nag-aalaga dun sa isang apo nila. I understand because their daughter is working and wala din kaming yaya. Kaya lang I just felt we were a bit neglected. I gave birth via CS and wala kaming yaya that time. My mother is already dead, and my father is based in Manila. So basically I have no one na malapitan. Thankfully, medyo flexible ang time ni husband because he has his own business, but pag wala sya, kami lang talaga dalawa noon ng newborn ko. Sobrang na-depress ako kasi parang awang-awa ako sa sarili ko, while dala-dalawa sila dun sa kabila, ako ni hindi ako makaihi or makakain pag wala si husband ko. Pero ok lang sana yun eh. Keri pa. Ang nasaktan lang ako, yung kapag nag-re-request minsan si hubby ko na puntahan kami ng mother niya sa bahay para samahan ako kahit 1-2 days lang, nafi-feel ko na parang napipilitan sila and burden sa kaniya yung pagpunta sa amin and pag-aalaga sa baby ko. There was also a time na nag-uusap kami ng MIL ko and nadulas sya na nag-usap sila ng [textspeak!] ko noon kung pano ang set-up nila in case manganak na ako, sino sa kanila ang maiiwan dun sa isang apo, sino sa amin. Sumagot daw yung [textspeak!] ko ng "ayoko dun sa kanila, si Lito magpapalamon satin" (Lito is my father). Nasaktan ako. Bakit may ganun? Yes, our family is well-off and sometimes my father would give us gifts and assistance because ganun lang talaga sya. Pero hindi siya ang nagpapakain at bumubuhay sa amin. We have our own source of income and sobra-sobra pa. Nainsulto ako kung bakit niya nasabi yun eh nagta-trabaho kami ng matino and at the same time, ayaw mo alagaan apo mo dahil sa ganung dahilan? Pero pinalampas ko yun. Next naman, just one of those rare days na pumunta si MIL para bantayan daughter namin kasi back to work na ako and si hubby naman may nilakad. Pagbalik daw ni hubby, stress na stress si MIL. Di niya daw kasi mapatahan si daughter namin. Tapos sabi daw ni MIL "Di na ako babalik dito! Kala ko ba di iyakin to?" Girls, pwera usog, di po iyakin daughter ko. She is a happy baby and very easy to please. Hindi niya lang talaga alam pano patahanin anak ko kasi di nila kilala kasi di naman sila nag-e-effort mag-spend ng time sa kanya. Yung husband ko medyo nasasaktan alam ko, ayaw niya lang gawin big deal kasi pamilya niya. Pero lam ko nasasaktan din sya. My daughter is now almost 8 months and sa 8 months na yun, pag may okasyon lang nila nakikita yung anak namin. And to think di naman malayo bahay namin. Hindi rin out-of-way ang bahay namin from their house to the house of their daughter. Pero dinadaanan lang kami. Walang dalaw or anything. Ano ba naman yung daanan niyo diba? Kasi apo niyo rin naman. Pero sige, ayaw niyo eh di wag. Kaso eto na naman, may yaya na kami. Last month, umuwi ng probinsiya yung yaya namin kasi namatay brother niya. One week syang mawawala. Nag-panic kami kasi pano gagawin namin, sino maiiwan kay daughter. So my husband called my MIL para humingi ng favor na samahan muna kami temporarily. Rinig na rinig ko sa phone, na para bang problema ang hatid namin and tinurn down niya si hubby-- na kesyo madami daw syang gagawin at hinahabol. I saw the hurt and disappointment in my husband's face. Pero sobrang bait lang talaga niya na anak. Di namin pinilit. After 2 days, malalaman namin, na lumuwas si MIL kasi yung yaya nung isang apo nila ay di na pumasok. Grabe talaga. Pag kami humingi ng favor, busy, pero pag yung isang apo, di magkanda-ugaga. Ewan ko ba mga sis. Pero naaawa ako sa anak ko. Ano ba ginawa niya to deserve this kind of treatment. Sobrang adorable ng anak ko pero she doesn't get to experience alagaan ng lolo at lola. Yung father ko na malayo pa pinang-gagalingan at kelangan pa lumipad ng eroplano, ay mas madalas pa nakakasama ng anak ko. Di ko alam kung sensitive lang ba ako, or may reasons ako para maka-feel ng ganito. Meron bang naka-experience sa inyo ng ganito mga sis? Sorry kung mahaba. Gusto ko lang ilabas sama ng loob ko kasi di ko masyado ma-open to kay hubby kasi syempre pamilya niya parin sila. Pero ang tagal ko nang dinadala to, and naiipon lahat ng sama ng loob ko na wala akong outlet sa nararamdaman ko. Nakaka-depress lang kasi. They say it takes a village to raise a child, pero hello, para kaming pinabayaan mag-asawa. Iniisip ko na lang yung benefits nito. Na mas bonded kaming tatlo kasi kami-kami lang talaga sa hirap at ginhawa.
