Yung first year ko sa UAE, I admitted malungkot maging single kasi syempre isama mo na yung homesick tapos feeling mo forever alone ka pa especially pag off wala ka makasama sa galaan at pasyalan.
I dated a few guys after my first year, 3 expats, they didn't work out. I guess its because lack of connection, sa umpisa lang kilig kiligan, but later on, you both discover things about each other and its just much better to stop seeing them.
Now, I enjoy my own company. Kahit wala ako kasama nalabas labas na din ako pag weekend para malibang. Once you actually enjoy being alone, to be independent, not asking anyone's permission to do your own thing, or go somewhere, walang selosan, walang LQ, walang praning moments if may ibang girlalu, ang sarap maging single. Of course its different for every single girl.
Ang namimiss ko lang talaga yung may kakwentuhan ako, may nilalambing, pero sabi ko andyan naman Nanay ko, mga friends ko, so or now this set up will do.
Sa age ko na mid 30s nakakatakot pumasok sa relasyon, maginvest ka feelings, oras, energy tapos waley na naman mauwi, nakakapagod. Now, until I meet that one person who will make me believe in love again and all its worth, I won't settle.