Deciding to move on from a failing marriage

[mysterioza_me]

Sa totoo lang pag napagod ka kahit mahal mo at kahit lumuhod pa sayo hinde ka na babalik sa taong mahal mo. Kasi, nasira na ang tiwala mo at nawala na ang malasakit mo.

This is so true para sa akin. Sabi ko nga kahit lumuha pa siya ng dugo bumalik lang ako di ko na talaga babalikan. Di naman ako basta sumuko lang, sinubukan ko din naman na ayusin and magtiis pero sinagad niya pasensya ko na pati respeto for him nawala na. Sa umpisa napakasakit pero later on narealize ko din that I made the right decision. Nawala ang depression ko and di na ako nagigising ng wala sa oras habang kumakabog ang dibdib ko.

[jenskie]

Sis, re:financial support, naku pinag-aawayan namin, kasi kung ano daw ang maibibigay nya yun na lang. Yung parents ko they want to make it legal, gusto nila magfile ako ng R.A. 9262. Pero ako kung pwede lang wag na. Pero, kung nakakabigay sya ng kahit magkano lang ngayon, baka in the long run wala na rin sya ibibigay samin, lalo na kapag magkakaron na sya ng ibang pamilya.

[arkimommy]

I was a product of a broken family because of my babaero father and I never ever thought that my marriage would fail. My husband was my first and last boyfriend, he was my ideal man, he was everything I could ask for... He's very bossy, seloso and territorial but tiniis ko lahat yun for 18 years because I loved him so much. And kahit marami siyang shortcomings sakin, he never failed to provide for our daughter. He was the best father for her. But 3 months ago, I decided to end our marriage because of my pregnancy. Nag-doubt siya na siya yung father ng baby namin. From then, nag-bago na lahat. I was physically, emotionally, and mentally abused. Lahat kaya kong tiisin but I don't want to risk my baby's life so I decided to leave him and our eldest daughter.

2 months since I gave birth to my second baby girl, slowly nakaka-recover na ako sa mga nangyari but it still stings a little. Parang one second it won't hit you but later on it will hurt again. Until now I'm still emotionally unstable, I'm happy but I know deep inside I'm still incomplete because I know hindi ito yung pinangarap kong pamilya, pero siguro ganito talaga plan ni Lord for me, I have no other choice but to be strong. Ang hirap hirap lang talaga mag-isa.

[Kensi]

Hi mga sis...dati sa thread ako ng mga due date ng panganganak nagpospost.. ngayon sa ganitong thread na. It's been more than 2 months na, since my husband left me. Grabe yun pain na naramdaman ko. Tapos may anak pa kami at maliliit pa. The reason why he left me kasi daw, he fall out of love, and syempre ang dami nya pang dahilan, pati yun [textspeak!] ko na naalagaan yun sarili ko, im not super taba, pero maybe, hindi ako fit para sa qualification nya. Pero above all these, naawa ako sa mga bata, lalo na panganay ko, kasi very ideal sa kanya ang complete ang family. Para na nga rin ako t**** kasi i kept saying to him na i still love him, i'll do everything. Kaya lang lagi nya sinsabi, im not happy anymore. Minsan akala ko move on na ko, pere there were times kapag nag-iisa ako, cant help but cry and reminisce, if i could just turn back time and remove all those negative that happened to us. I'm glad i have with me my friends, malaking tulong sila for moving on, wala kasi parents ko dito sa Pinas, so i have no one else to cry on and confide everything, though they already know that my husband and I were already separated. Pero ang hirap ng ganitong feeling mga sis, ang hirap mag-move on.. kasi parang hanggang nyaon hindi ko matanggap na nangyari ito sakin. For 8 years kami, akala ko masaya kami, yun pala, ako na lang pala ang masaya. Pero he never told me na hindi sya masaya. Sinisisi nya pa ang pagdating ng anak namin na dahilan ng pakasira ng mga pangarap daw namin. Sana talaga maka-move on na ko. I know matagal ang healing process, just like other couples who have been separated as well, but they managed to move on with their lives.

halos pareho tayo ng sitwasyon sis. kami naman 7 years. ganyan din sinabi sa akin ng mister ko, ang pagkakaiba lang natin nasa iisang bahay pa kami. siguro kailangan ihanda ko na sarili ko kung sakaling maisip niya na iwan na kami tuluyan ng anak namin.

hugs, sis. kakayanin natin ito.

[jenskie]

I was a product of a broken family because of my babaero father and I never ever thought that my marriage would fail. My husband was my first and last boyfriend, he was my ideal man, he was everything I could ask for... He's very bossy, seloso and territorial but tiniis ko lahat yun for 18 years because I loved him so much. And kahit marami siyang shortcomings sakin, he never failed to provide for our daughter. He was the best father for her. But 3 months ago, I decided to end our marriage because of my pregnancy. Nag-doubt siya na siya yung father ng baby namin. From then, nag-bago na lahat. I was physically, emotionally, and mentally abused. Lahat kaya kong tiisin but I don't want to risk my baby's life so I decided to leave him and our eldest daughter.

2 months since I gave birth to my second baby girl, slowly nakaka-recover na ako sa mga nangyari but it still stings a little. Parang one second it won't hit you but later on it will hurt again. Until now I'm still emotionally unstable, I'm happy but I know deep inside I'm still incomplete because I know hindi ito yung pinangarap kong pamilya, pero siguro ganito talaga plan ni Lord for me, I have no other choice but to be strong. Ang hirap hirap lang talaga mag-isa.

Sis, ako naman, kami ang iniwan, may pagkamartyr kasi ako and im a product as well of a broken family, and i dont want na mangyari sakin sana yun, but unfortunately it did. Dun sa bunso ko, grabe ang dinanas ko dun, gusto nya ipalaglag, kasi raw, hindi pa nga kami nakakabangon from first na anak namin eto na naman, thtough 3 years ang gap. I could never imagine na ganun yun partner ko, it feels like parang na-rape ako ng ibang tao at sinabi nya na hindi nya matatanggap yun bunso ko ngayon. Pero dahil sa sobrang mahal ko sya, tiniis ko, he even said sorry sa mga nasabi nya, pero all along hindi pa rin pala sya masaya, to the point na nasasaktan na nya mga bata, kulang na lang ireport ko sya. Still, hindi pa rin naman ako ok, and sabi ko nga, siguro mas madaling maka-move on yun nang-iwan kesa sa iniwan. Mahirap talaga mag-isa sis, kasi ako parents ko nasa states, so wala ako masabihan minsan, mga friends ko, syempre may mga problema rin yan, so very limited [textspeak!] din ang usap namin. I hope maka-move on na tayo sa pain, alam ko may phase ang moving on.

[jenskie]

@Kensi, ang reason kasi ng husband ko, why he left us, aside from all any other factors, eh ayaw nya naman daw na nagsasama pa kami sa iisang bahay tapos hindi na masaya sya, maapektuhan lang daw ang pakikisama nya sa amin at baka maibuntong nya lang sa mga bata. And one more tihing napaka narcissistic kasi ang character ng husband ko. Ang dami nya expectations. Iniisip ko, okay na lang din na ganito, i dont think i could live it up to his expectations.  Kaya ako ngayon naghahanp ng iba panag mapagkakakitaan pandagdag sa gastusin namin mag-iina. Kapag nanghihingi kasi ako ng sustento, feeling ko nanlilimos kami.

[arkimommy]

^ Ako at first wala talagang balak umalis but nung nag-post ako ng own thread ko dito ang dami kong realizations. 18 years is too much kaya kailangan ko na umalis, kahit kailangan ko iwan eldest ko sa father niya. Sometimes talaga we need to make tough decisions for ourselves. But the first time I saw him after we broke up, he was really happy and ang sakit sakit lang kasi he was never sorry for what happened. Yung youngest ko pa naman siya talaga yung kamukha talaga, dami rin nagsasabi. But oh well, really need to move on na nga.

Hugs sis. Will pray for your strength as well. Kaya natin to.

[keejac21]

I can relate to this thread... Sa case ko naman, ako yung nagkamali. And yung dating masaya at matiwasay na pamumuhay ko e biglang nawala. I had my realizations in life and siguro late lang ako nag-mature about marriage and family life.

But I know Ive changed for the better and everyday nararamdaman ko na madami pa akong maiimprove. Masakit lang na broken family ang naibigay ko sa anak ko. Im not proud of what happended but Im raising my kid the best way I can. Laking tulong talaga ng dasal mga sis.

[patriciaheart]

Sis Arki re:paternity hinde mo na need explain if bakit sya nag doubt kasi maraming ka paranoidan talaga mga lalake, pero what about getting a paternity test? Yung panganay namin ako ang kamukha as as in akong ako.

[arkimommy]

^ Pina-DNA test ko yung sample ni baby and my husband, positive. I did it not to please him but to prove to my daughter na mali sinasabi ng tatay niya. I even sent him the results pero deadma lang. Knowing him, umiral na naman pride niya.

[mysterioza_me]

Sis, re:financial support, naku pinag-aawayan namin, kasi kung ano daw ang maibibigay nya yun na lang. Yung parents ko they want to make it legal, gusto nila magfile ako ng R.A. 9262. Pero ako kung pwede lang wag na. Pero, kung nakakabigay sya ng kahit magkano lang ngayon, baka in the long run wala na rin sya ibibigay samin, lalo na kapag magkakaron na sya ng ibang pamilya.

Muntik ko ng i-pursue yang case namin na yan though may record na kami sa Dswd and nagwarning na sila na isang reklamo ko pa derecho na fiscal ang case namin. Ang akin kasi nung time na yun is to teach him to be responsible. Kinukunsinte lang kasi ng mom niya e. But my parents and siblings talked to me and told me na wag ng maghabol sa sustento since I can afford to feed my kid. Isang bata lang naman daw yun kaya na namin pagtulung-tulungan kung mahihirapan ako sakaling magcollege na. Magsasayang lang daw kami ng pera at effort para sa mga walang-kwentang tao. Bahala na lang daw ang langit sa kanila.

[kvandenhaak]

I can say I am moving on happily. No regrets whatsoever! Yung second chance to happiness na lang ang still searching!

[kim28]

  hugs mga sis

Hindi madali ang pinagdaraanan nating lahat lalo na may bata na involved.   Ako never ko naisip na ganito mangyayari sa marriage ko.  Ayaw ko din naman bigyan ng broken family ang anak ko pero wala naman akong choice kami ang iniwan ng asawa ko.  Until now never ko nakitaan ng effort para sa baby ang asawa ko siguro nga may mga lalaking walang pakialam sa anak nila. 

Prayer and time lang naman talaga makakatulong sa atin.  Oo sobrang sakit sa ngayon pero siguro after ilang years magiging ok din lahat sa atin lalo na may mga bata na umaasa sa atin.

[jenskie]

It's true mga sis, hindi madali ang pinagdadaanan natin dahil syemre, iniisip natin ang mga anak natin. At hindi rin naman natin gugustuhin na mangyari ito sa mga anak natin, lalo na ako girl at boy anak ko. Sa ngayon im not totally moved on, kasi nasa denial stage pa rin ako. I'm glad i found this thread para mailabas ko rin yun saloobin ko. By the way, how long you've been separated na? Ako 2 months pa lang kaya hirap pa rin.

[patriciaheart]

^ Pina-DNA test ko yung sample ni baby and my husband, positive. I did it not to please him but to prove to my daughter na mali sinasabi ng tatay niya. I even sent him the results pero deadma lang. Knowing him, umiral na naman pride niya.

Aw ayun naman pala, oo sis buti nalang you did it for your daughter. hay sis basta give it a deadline ang pag ggrieve nyo sa separations after nung time frame nayun end na, hanap ng iba sugar daddy material if lucky haha aanohin mo nga naman ang gwapo kung wala naman kwenta.

[Kensi]

Nagsimula ako ng thread huimhingi ng payo kung intuition o insecurity ang nararamdaman ko. Mali pala ako. Dapat dito pala ako nagpopost, humingi ng payo kung paano maka move-on from a failing marriage.

Sinabi na ni mister na hindi niya na ako mahal. Sabi niya it's too late for me to do anything about it. Sa dami ng problemang hinaharap niya sa trabaho, me begging for another chance will do nothing but alienate him. Base sa mga nababasa ko, kailangan ihanda ko na sarili ko sa kung ano man ang mangyari. Kailangan simulan ko na magmove on.

How did you do it? May mga oras na parang in denial ako, na tila hindi pa rin nagsisink-in yung mga sinabi ni mister sa akin. Nasa business trip siya ngayon, sinubukan kong ikonsider ito bilang mini trial separation.

Ang hirap pala mga sis. Ang bigat sa pakiramdam at ang lungkot. Pinipilit kong maghanap ng mapagkakaabalahan para di ko gaanong maisip itong problemang ito, pero hindi ko siya matanggal sa isipan ko. Sabi ko one day at a time. Pero yung one day, parang 5 taon ang haba. Ang bagal ng oras. Ibang klase ang lungkot. Pinipilit kong magpakatatag, pero ang hirap.

[jenskie]

Nagsimula ako ng thread huimhingi ng payo kung intuition o insecurity ang nararamdaman ko. Mali pala ako. Dapat dito pala ako nagpopost, humingi ng payo kung paano maka move-on from a failing marriage.

Sinabi na ni mister na hindi niya na ako mahal. Sabi niya it's too late for me to do anything about it. Sa dami ng problemang hinaharap niya sa trabaho, me begging for another chance will do nothing but alienate him. Base sa mga nababasa ko, kailangan ihanda ko na sarili ko sa kung ano man ang mangyari. Kailangan simulan ko na magmove on.

How did you do it? May mga oras na parang in denial ako, na tila hindi pa rin nagsisink-in yung mga sinabi ni mister sa akin. Nasa business trip siya ngayon, sinubukan kong ikonsider ito bilang mini trial separation.

Ang hirap pala mga sis. Ang bigat sa pakiramdam at ang lungkot. Pinipilit kong maghanap ng mapagkakaabalahan para di ko gaanong maisip itong problemang ito, pero hindi ko siya matanggal sa isipan ko. Sabi ko one day at a time. Pero yung one day, parang 5 taon ang haba. Ang bagal ng oras. Ibang klase ang lungkot. Pinipilit kong magpakatatag, pero ang hirap.

Sis, ganyan na ganyan din sinabi ng partner ko, hindi na nya ako mahal, hindi na sya masaya, its too late na rin daw at wag na raw ako umasa na magkakabalikan pa kami. Todo makaawa ako na i will do everything to bring back just give me the chance, pero ang sinsabi nya, i have all the chance dun sa 8 years na pagsasama namin. Grabe sakit sis, after all those 8 years nabalewala lang lahat ng magagandang pinagsamahan namin, dahil lang sa pangrap nyang hindi natupad dahil nagkaroon kami ng anak agad ng wala sa plan.

[Kensi]

^pareho tayo ng sitwasyon sis. yung sa amin naman wala siyang sinasabing dahilan, siguro lang dahil sa resentment na kinikimkim niya, hindi niya namalayan, yung pagmamahal niya napalitan na pala ng resentment.

kung maitanong ko lang sis, gaano katagal ang pagitan ng pagsabi niya sayo ng ganoon at yung pag-alis niya sa bahay niyo? ilang taon na anak niyo sis?

[jenskie]

^pareho tayo ng sitwasyon sis. yung sa amin naman wala siyang sinasabing dahilan, siguro lang dahil sa resentment na kinikimkim niya, hindi niya namalayan, yung pagmamahal niya napalitan na pala ng resentment.

kung maitanong ko lang sis, gaano katagal ang pagitan ng pagsabi niya sayo ng ganoon at yung pag-alis niya sa bahay niyo? ilang taon na anak niyo sis?

Sis, 2 weeks [textspeak!]... kaya i was shocked nung biglang aalis na daw sya samin. Eldest ko 5, the yung youngest 2 pa lang. Pero gaya ng sayo almost 3 years na raw nyang kinikimkim yun, kaya parang all of a sudden, nawala na yun love. Hanggang ngayon hindi ko pa rin tanggap nangyari samin. May times na umiiyak pa rin talaga ako.

[kim28]

Mag 8 months na akong separated and mag 7 months na akong pregnant.

Aminado ako nagmakaawa talaga ako na bumalik sya kaya nga nabuntis ako. Sobrang effort at sobrang dami ko na ginawa sa asawa ko pero walang nangyari. Now, masakit pa din pag may nalalaman ka tungkol sa kanila.  Umiiyak pa rin at nasasaktan pero hindi na katulad nung bagong hiwalay pa lang kami.  Matagal pa ako maka move on - years pa need ko hindi para sa asawa ko kung hindi para sa sarili ko at anak ko.

Nung una talaga panay iyak lang ako.  wala ng pinakamasakit na nalaman ko sa husband and kabitch nya na nagsasama na sila, photos na nakapublic sa fb outing, kain sa labas, regalo ng husband ko sa kanya, inuman session nila at marami pang iba. Nananadya talaga ang kabitch kaya sobrang dami kong photos nila save lang ng save. Darating yung time na nasasaktan ako pag nakikita ko yung photos nila na bago pero hindi na katulad dati na mega iyak ka.

Totoo talaga na sa una sobrang hirap pero kapag nalagpasan mo yung pinakamasakit na pangyayari sa buhay mo lilipas ang araw na unti unti mapapansin mo nababawasan or hindi na katulad ng dati yung intensity ng sakit.