I feel so lonely and perhaps natural lang to sa sitwasyon ko. If you have read my posts sa KABIT thread,
my husband cheated on me. Kahit 2 beses ko na siang nahuli at nagdecide ako na we will move on from it, wala akong nakitang effort ni hubby to win my trust back.
What pulled the trigger to for my leaving?
3 days after kong matulog sa kwarto ulet namen at magdecide na i would forgive him, si hubby umalis ng bahay. Alam ko sa [textspeak!] ko sia pupunta. Nung 530 ng hapon i texted him na dalhan ako ng indian mango galing sa [textspeak!] ko. At nagulat ako sa text nia when he said nasa Banawe daw sia looking for parts ng sasakyan. Sabi ko baket ka umaalis ng hindi ko alam, sana wala munang ganyanan. Hindi sia nagreply. Tinatawagan ko, hindi sumasagot. (ganyan na ganyan sia during the times na nagduda ko na may babae sia). Nagtext back sia, sabi nia on the way na daw sia sa [textspeak!] ko at nasa jip sia kaya hindi sia makasagot. So sige okay.
11:30 pm, i was getting worried kasi late na wala pa sia. So I texted him. Sabi nia, nagkayayaan daw ang barkada. So ako, praning. Parang haler, baket anjan ka. So sabi ko tawagan nia ako which he did. Masyadong tahimik ang background. Sabi nia hindi na daw sia tumuloy sa [textspeak!] ko at nayaya nga daw sia ng friend nia. Super inis lang ako kasi haler di ba sana naman ipaalam mo muna sa akin, kasi di you are winning my trust back???.. Shempre praning mode pa ako nun dahil napaka recent ng mga pangyayari tapos ganyan agad. So sabi ko sa kanya sa phone, "umuwi ka na dito, hindi ko na kaya pang saktan ang sarili ko, pinagbigya kita pero eto pa din ginagawa mo."... He didnt say a word. He never called back.
I called my mom and ask her to pick me up. In an hour nasa bahay na namen mommy ko, samantalang sia, na nasa mindanao ave daw sia, wala pa! At guess what anong oras umuwi, 430 ng umaga!!! Grabe parang hindi bothered sa sinabi ko sa phone. Ayun nung paalis na ako, hindi man lang ako pinigilan. At almost 2 weeks na ako wala sa bahay hindi man lang ako pinauwi.
Nung nag usap kami last Saturday, aba sia pa kelangan mag isip. Hindi daw nia msabi sa ngayon kung gusto pa daw nia tong marriage na to. ayaw daw nia magsalita ng tapos. He needs to fix himself daw para hindi na nia ako masaktan. Ako pa nga yung prang nagmamakaawa na ayusin namen. I felt so pathetic talaga. Sabi nia sa akin, if i really wanted the marriage to work, dapat nag isip daw muna ako bago ako umalis, Haler??? sia kaya, sana nag isip sia before nia ginawa yun.
Moving on seems to be the hardest thing to do. lalo na kapag marriage. wala naman kaming anak kaya medyo hindi complicated pero ang hirap pa din.
Sorry mga sis ha, i feel so lonely, parang feel ko hindi ako importante.