The Ugly Facts about Life Abroad [Round 2]

[patchi2012]

@sis mooncake: talaga?! caregiver na under the table? meron pala nun? i thought mahigpit ang western countries pagdating sa mga caregivers 

merong law nga sis na sinusunod when it comes sa caregivers, naka saad yun sa work permit, which is you should work lang dapat sa given na employer yung nag sponsor sayo, kaso naman lam mo na mga kapwa natin pinoy, they want to work extra naman, kaya they do part time sa iba, so under the table talaga labas nun, yung iba naman kasi di mo din naman masisi, sa tindi ng needs regarding money matters plus yung weekends are offs so instead na mag stay sa bahay or gumala, they prefer to work nalang for added income

[tennisgirl]

^ah...yun ba ang under the table sis? may nagkwento sa akin nyan. akala ko nga sa Italy lang yun nangyayari gaya ng napanood ko sa movie na Milan.     Yung palipat-lipat sila ng employer.

[qt_ben17]

ito ang top 4 na tinatanong ng mga kapwa pinoy:

ano work mo
ano car mo
san ka nakatira
kelan ka huling umuwi sa pinas

maraming mayayabang na pinoy dito (not all naman, pero marami!) at uso rin ang crab mentality.

kaya when i see a kapwa pinoy randomly in groceries, malls or streets, iniiwasan kong makipagusap. kasi kung hindi tsismosa o usisera,  bumabagyo naman sa kayabangan. 

oh life in abroad, not as fun as it may seem. wala kang ibang pwedeng pagkatiwalaan kundi ang sarili mo at pamilya mo.

[showermist]

^ah...yun ba ang under the table sis? may nagkwento sa akin nyan. akala ko nga sa Italy lang yun nangyayari gaya ng napanood ko sa movie na Milan.     Yung palipat-lipat sila ng employer.

talamak ang under the table kahit saang bansa sis.  syempre walang tax.  dagdag pera sa bulsa yun. andami ring gumagawa ng ganyan dito.  minsan amo pa nga ang nagsa-suggest na under the table na lang ang overtime.  para less tax din sa kanila.

[mooncake and leaves]

^^^ I don't know about other countries but in SoCal, madami-dami din talaga, though stricter now.

Whatever your friends' reason for not being completely honest, it all boils down to the fact that they're not comfortable discussing it. Mahirap din kasi magsabing, "I don't wanna say" kasi mas madaming succeeding questions. So lying is the easier alternative nyaha. Baka they don't wanna say because decent as that job is, you tell someone your job, they can pretty much guesstimate how much money you make, which in turn, is people's gauge of your success. And most people would rather have other people think they've made it.

Give them a break na lang. It really isn't easy to live and work abroad. Swallow ng pride diyan, accept ng blows sa ego doon, crush ng spirits dito. Nyaha. It's true, though.

Wala pa akong naging prob sa kapwa Pinoy. Yabang lang ng iba kong naencounter pero that's it.

[patchi2012]

talamak ang under the table kahit saang bansa sis.  syempre walang tax.  dagdag pera sa bulsa yun. andami ring gumagawa ng ganyan dito.  minsan amo pa nga ang nagsa-suggest na under the table na lang ang overtime.  para less tax din sa kanila.

so true,..eto yung saddest part

[tennisgirl]

tnx mga sis sa mga answers nyo. ngayon i understand na kung bakit ayaw sagutin ng mga kakilala ko abroad ang mga ganitong tanong:

- "ano work mo?"
- "kelan ka uuwi?" (sa mga magbabakasyon)
- "saang state ka?"/"saan ka sa (name of province)?"

sa mga nagtatanong din, wag naman sana natin masyado usisain ang buhay nila abroad. kung tayo din dito sa pinas ayaw din natin may nagtatanong sa personal na buhay natin diba? 

[pressany]

@ Laren_GT - thanks sis

On the issue of some who refuse to answer "job" and "personal info" questions - the first time I went to the US (back in 2000), I would always ask the same questions to some kababayans.  I thought that when I find common things like same province, or same school or same experience, it could start a conversation and build a network.  What I got was either puzzled look, or a polite brushing.  Medyo naoffend din ako then kase I didn't really understand.  I was just being friendly and honestly trying to survive in a foreign land.  Good thing, my sister in law and cousins briefed me on the way things are in the US.  Sa mga horror stories at hirap na inabot ng mga "nagsurvive" sa US naintidihan ko na kung bakit sobrang paranoid ng iba at takot na magtiwala.  Mahirap ang buhay sa amerika.  Malungkot at untimately wala kang ibang paghuhugutan ng lakas kundi sarili mo lang.  Mahirap magtiwala (from what I heard, ganito rin sa iba pang bansa) kaya ingat talaga.

But after a while (read: years) you will build a network of friends who you can trust and you will trust.  Tsaka ka lang pwede ng mag-open sa kanila (but this should be people you can really trust at mutual dapat ang relationship).  Masaya if you can surpass the challenges and make it big sa Amerika pero uulitin ko hindi ito madali.  Mas madali pa sa Pinas.  True mas mataas ang dollars pero mataas din ang standard of living at dollars din ang bilihin.  Grabe ang competition, lahat mortgage, mataas ang taxes at napakadaling mademanda sa maliit na infraction. 

Sorry haba ng kwento ko, pero in summary, unawaan lang siguro.  Sa mga bagong salta, learn the way of the place sa mga luma, try to be polite without jeopardizing your security.

[mooncake and leaves]

^ very, very true

as much as possible, actually, people don't want to make it awkward for other people. kaya din siguro some of them lie or quickly change the subject, when it comes to info.

as for how hard it is in the US-agree again. especially the first few years. it will take its toll on you. people seem more hostile, the weather takes a lot to get used to and you're tired all the freaking time. but after a while, you get used to it din naman. and you'll meet nice people as well who eventually become your very best friends.

as for retirement-i think while a lot of Filipinos express their desire to retire in The Phils., very few actually do it. if you've built a life in the US or abroad, you'll find it nearly impossible to leave it. they'll take vacations, sure, but they always end up going back to the US. isa pa, minsan, lalo na kung sa province sila titira, mitsa pa ng buhay yan eh. tapos the health care system in The Phils. is really quite dismal. and retirees aren't gonna give up their benefits no. kaya nga nagkakandakuba magtrabaho para dun eh lols. when you think about it, The Phils. is really, no country for old men/women.

[qt_ben17]

3 of my titas na nasa europe parang more than a decade na nung last umuwi sa pinas. since namatay ang lola eh hindi na talaga sila umuwi, kasi nga naman wala ng uuwian at ang gagawin lang naman ng mga kamaganak namin dun ay huminyi ng pasalubong o pera.

 mga tao kasi Pinas akala nila pag nasa abroad ka mayaman ka at tumatae  ng pera, eh kung ano yung trabaho mo sa pinas yun din naman ang trabaho mo sa ibang bansa (minsan nga mas mababa pa ang position) mas malaki lang pag cinonvert to peso.

pero ang pinakanawiwindang ako eh pag alam nilang nasa US ka eh automatic mayaman ka talaga, unlike pag sa canada or australia. iba tingin nila pag galing ka US.

may mga kuwento pa na pag umuwi ang mga balikbayan, kanya kanyang raket ang mga nasa airport. at, pakapalan ng mukha daw talaga, akala mo nagmamagandang loob sa pagassist or buhay ng baggage mo yun pala manghihinyi. LOL kaloka diba

[morbiedoll]

been a resident RN sa children's hospital l.a. at natutunan kong dapat laging culturally sensitive kasi iba ibang tao nagiging pasyente ko. lol. still learning pero okay narin.

ayoko lang yung windstorms ngayon sa l.a.

nakakahome sick din minsan lalo pag nanunuod sila ng tfc sa bahay. haha.

[phurple0515]

ako naman, asia lang pero at least outside pinas...nong time na umpisa pa lang ako sa lahat, nakakainis din yong babanatan ka ng pabiro na wag kakalimutan yong pasalubong or ibibigay yong size ng paa at sasabihan ka pa na 'ang yaman mo na dyan'.  kahit pabiro, minsan nakakainis kasi for the 1st year mo abroad, wala ka pa masyado maiipon esp. pag utang lang naman yong binaon mo nong nag-abroad ka.  like me, inutang ko sa tita ko pocket money ko at yong ginastos ko mag-process ng papers ko.  then, you have to send monthly pa sa family sa pinas.  luckily, I managed to pay my tita wala pang 1 year. 

ang hirap pag umpisa, nangangapa ka, kahit housemates ko non mga pinoy din.  mahirap mag-open up na in a week andon ka, grabe na homesickness ko kaya nong andon pa si bf (now hubby) sa Pinas, siya taga-salo ng lungkot ko, pero minsan sinosolo ko na lang kasi sobra siya nag-aalala sa akin din.  andyan din yong pag tatawag ako sa papa ko, ang hirap pigilan na maiyak kasi mag-aalala sila. 

one ugly fact na nakita ko sa mga pinoy abroad is sadly, kahit me mga naiwan na silang pamilya sa Pinas, they still have their own 'bf' or 'gf' abroad.  dahil ba sa homesickness? parang di naman sapat na dahilan yon for me.  kawawa naman mga nasa pinas. 

thankfully, bf (now hubby) came here to follow me agad in 2 mos. time, so medyo nawala homesickness ko.  pero kahit kasama ko siya, there are still times na nakakamiss ang buhay Pinas.  Pag may problema family mo sa pinas, iisipin mo rin.  sorry napahaba!

[pressany]

sis mooncake - I noticed din na most Pinoys in the US, expecially yung mga near retirement age na gusto bumalik sa Pinas but when they hit the retirement, they find it hard to leave America.  Probably nga yung medical support or health care services and retirement benefits.  But sa case ng inlaws ko (80 plus), there coming home for good.  Ayaw na nila talaga sa America.

I guess if you save enough and you still have trusted relatives in the Phils., masarap pa rin tumanda at mamatay sa sariling bayan.   

I had experience taking care of an elderly rin before (back in 2000), sandali lang di ko kinaya.  Naiiyak ako, though the pay is good, awang awa talaga ako.  Probably I'm not cut to be a nurse or caregiver talaga, hehe.  Kawawa ang mga matanda sa america in terms of fulfilling their emotional needs.  Most sa mga nag-aalaga mechanical lang, walang TLC.  But when it comes to their medical needs sobrang lamang sila sa mga counterparts nila sa Pilipinas. 
   

[Clarisa]

I miss Jolibee, Gravy KFC, Rice sa mga fastfood. although malapit lang sa pinas to.. im in singapore.. working as an IT personnel.. medyo ok naman since andito sister ko, si bf, andaming classmates.. pero there is still no place like home..

Nakakamis lumabas ng bahay na andaming street foods na would not cost you more than a P100.

pero since malapit lang ako I can go home as long as I can since mura lang pamasahe. Minsan lang yung ibang pinoy akala nila nilalait sila lagi.. kasi dito when they have like donations they will tell to give it to third world countries. which is most of the people here don't mean to take it against you.

Mga pinoy kasi madali rin maoffend.. so you need to adjust kung ano ugali nila.. Happy naman dito kasi singapore is multiracial so walang racial discrimination.. pero minsan meron pa rin ilan ilan..

[nadialicious16]

You are comparing two different cultures here.  I worked in the US both with Asians and whites.  Pag Asians big deal satin ang recognition ng title.  And I'm not talking about Pinoy lang ha. Even with Chinese and Japanese.  You don't call them by their first name, lest you'll be branded as arrogant or disrespectful.  Si husband nga, who works with Japanese, hindi sila basta basta first name lang, may "san" lagi ang name as a sign of respect.  Conservative Japanese kase ang company. 

Yep two different cultures, pero nasa Australia na sya wala na sya sa Pinas. Hindi man lang ba sya nahihiya sa harapan ng ibang lahi kahit sa taong mas mataas pa sa posisyon nya eh hindi nga nagpapatawag ng boss? Minsan na rin akong natanong na "Why are you calling him boss or sir?" ang sagot ko lang because "it's a way of respect and i'm just being polite" humaba ang usapan ng dahil sa sagot na yan sinabi ko rin kasi na sa pilipinas boss ang tawag namin sa nakakataas sa amin. Ano isinagot nya sa akin, na parang ako pa napahiya "Darling you're no longer in the Philippines you have to adopt the culture of Australia". Which I agree.

Cut some slacks for the Aussie Pinoys, wag kang masyadong mayabangan sa kanila.  When we are abroad we should look after one another.  Have more faith to your kababayans.

Sis, hindi ko kinakaya yung mga eksenang nagpapayabangan na. Literal talaga sila kung magpayabangan sa party. Pataasan ng mga ihi. Para ngang eksena sa pelikula eh. Look after one another? ang hirap mag trust sis. Tama lang siguro na i have to look after myself and my family.

Pero proud pa rin naman ako sa kanila kasi kahit yung iba na may attitude, bilib pa rin ang mga puti. Kasi nga masipag mag trabaho.Another ugly facts: Ang daming puting tamad. May ingrown lang sa paa tatawag na ng sicky. Lol !

Ang KFC naman dito parang imitation ! Iba ang lasa at ang gravy lasang curry. There's no place like home talaga.


peace.

[phurple0515]

^ yup, nothing beats our KFC back home esp. the gravy...yummy...

^^ sis clarisa, tama ka, buti nga malapit lang tayo sa Pinas, at mura lang pamasahe...

[morbiedoll]

^ walang unlimited gravy! haha

[mooncake and leaves]

'di ko din makain ang kfc dito. hindi siya lutong luto. saka 'di din okay yung gravy.

pressany: yep, malungkot talaga dito. i work with older people din and they live alone, their relatives hardly visit them. nakakalungkot. but mas grabe ang lungkot nga kung may sakit tapos walang nag-aalaga nang maayos. kaya for older peeps, they really have to build solid friendships para kahit papaano, may dadamay sa kanila.

yung mga kilala ko naman, they have immediate family members din kasi talaga so talagang dito na sila, wala na din silang masyadong uuwian sa Pinas.

[twelve5]

Sometimes being too high tech is bad.

Im not very comfy with google earth showing the actual and exact pix of my house.

And i hatehatehate zaba search and similar sites.

Some people kasi use this online info for bad things.

[morbiedoll]

^tell me about it.. Kaya i rarely disclose my info rin online... Scary lang.. Lalo when they get a hold of the st important numbers in your life hahaha

I mids banaba que and fishballs pati na yung philippine mango