Feeling sad during pregnancy

[krisel_06]

Hi sisses! I'm 20 weeks pregnant.

I'm experiencing these but not everyday naman and wala akong mapagsabihan kasi parang ang OA lang.  Nag start sya every time lumuluwas si boyfie sa province nila for family gatherings and since I'm on bed rest hindi ako makasama. Feeling ko super kawawa ko. Hindi ko mapaliwanag yong feelings ko sa kanya para kasing ang OA kung iisipin ko pag okay ako.

Tuwing magisa lang ako nakakaramdam ako ng sobrang lungkot tapos maiiyak na lang ako. Feeling ko, wala akong karamay sa pagbubuntis ko na to. I know, hindi ito maganda lalo na para kay baby but hindi ko malabanan.

Nakakahiya naman if sasabihan ko relatives ni bf na wag muna syang papuntahin tuwing may family gatherings, super family-oriented kasi nila. Lalo na kapag hindi sya makakauwi samin, jusko. Hagulgol ako. 

Anyone here have experienced or experiencing something like these DURING pregnancy?

[coco_cola]

You are not alone sis.

I myself started getting sad when I was told to have a bedrest for one month. It's not the feeling of being alone but more of paranoia. Pero baka subliminally may effect na magisa lang ako sa house when my husband goes to work. Actually hanggang ma lift yung bedrest ko, napa paranoid ako. Even now that I am a few days away to 36 weeks and in good condotion, I still fear pregnancy related complications.

I would cry at times when I'm alone. But one thing that helps me aside from prayers, is crying to my husband. He makes me feel grounded. I suggest that you open up to your partner, all your feelings, worries, and anxieties. Pag kasama ko siya parang nawawala anxieties ko. He's my strength.

I trust that things will get better and they will. 😀

[simang]

I experienced the same although I'm sure I don't have the worst case. I guess part talaga sya ng overall changes sa physiology natin when we are pregnant. Naging iyakin ako, as in maliit na bagay iniiyakan ko. Even my husband was surprised kasi hindi naman ako iyakin talaga. Ako naman my concerns were myself not being ready for all of these. Yun fear ko was coming from the fact na alam kong hindi ko alam kung pano maging nanay... So ayun. But it helps really na may kapartner ka who understands what you're going through. For the most part, I have a very happy pregnancy and talagang naeenjoy ko sya. So di na ko nag eentertain ng negative thoughts. Lagi kong iniisip how loved I am and sobrang support ng families namin with our pregnancy.

Agree with sis coco_cola, it helps to talk about your anxieties sa partner mo. Iba din talaga if there's someone to remind you that everything will be okay. I guess in your case kelangan muna siguro na samahan ka ng partner mo lalo na you're in bed rest.

[120515]

hugs, sis krisel! you are definitely NOT alone...i'm also way more emotional now that i'm pregnant and sometimes i feel like a crazy person...one time my husband did not prepare the dinner i wanted and i just started crying!
talk to your boyfriend about how you feel. it really helps to talk to our partners about our feelings to sort stuff out.

[Jeannybaby]

hi sis! definitely our pregnancy hormones 😊 i'm the same, i don't like being left alone either and i get separation anxiety even if aalis lang husband to go out for awhile. i was also on a pretty long bedrest and nakakabaliw talaga if walang kausap, nakakasawa din manood ng TV, and i don't want to bug my friends either! Minsan nga even if hubby is with me i still feel alone in my pregnancy because they don't really know what we're going through and d rn nila maimagine hehe

[krisel_06]

Jeannybaby, 120515, simang, coco_cola, Grabe di pala ako nag iisa kala ko nababaliw na ako. Haha! Thanks for sharing your experiences sisses. I really appreciate.

Akala ko kasi nagiging OA lang ako, sensitive & emo na kasi ako before pa ko ma preggy. Haha!

Btw, ni-lift na ni OB ang bedrest ko 2 weeks ago since wala na subchorionic hemorrhage ko but di pa rin ako pwede matagtag sa byahe kaya team bahay lang talaga ako madalas aside from going to work.

I have the same scenario with you sis 120515, di nya lang nabili yong pinapabili kong food, naiyak na lang din ako bigla, as in nagulat sya! Haha!

I talked to bf na last night since katatapos lang ng mood swings ko the other day and naintindihan nya naman & nag sorry din sya. Sabi nya, 'wag ka na kasing iiyak. Baka mapano pa si baby." Sabi ko naman "eh kasi wag mo na kong iiwan." Para lang kaming mga bata, hahaha! Ang sarap din sa feeling na nakapag open ka ng walang judgement or anything. Sa mga friends ko kasi na di pa mommies, parang di nila ako magets, haha!

Hopefully ma surpass natin  itong stage na ito fellow mommies!

[ri-anne]

sis don't worry it is normal, because of the hormones.
i remember when i was pregnant with my 2nd child, ganyan din ako. Tapos trip ko pa manood lagi ng sad stories like The Notebook and I am Sam, super humahagulgol ako when i watched these...  even Sweeney Todd iniyakan ko!
Iniintindi na lang ako ni hubby kasi i can't control it talaga. Pero other than watching sad movies, okay naman talaga mental health ko hehe

And ngayon yung anak ko ang sweet, malambing, thoughtful at masayahin na bata naman.
Pero medyo madrama din at mejo sensitive pag nanonood kahit ng mga disney movies, minsan naluluha sya sa mga sad scenes hehe

good luck on your panganganak!

[belle_v2g]

I'm with you ladies. i easily get affected with shallow things and cry. as in hagulgol. it's like i feel kawawa. hehe!

[krisel_06]

^^ sis, feel ko rin manuod ng mga sad movies lately, lalo na korean movies, hagulgol din peg ko, haha! Sana lang di maging iyakin si baby but sweet & malambing like your baby!


^ hehe, apir tayo sis! Good to hear na may nakakarelate sa mga nararamdaman natin.

[kim28]

true mga sis feeling ko talaga kawawa kami ni baby dalas ko tuloy umiyak ngayon

[arkimommy]

Count me in mommies! Lately sobrang sensitive and iyakin ko talaga tapos pagtatawanan lang ako ng mag-ama ko (my eldest is 17 na), mas naiiyak naman ako. I'm surrounded with guys sa work, good thing maingat sila sa actions nila and all kasi madali talaga akong maiyak

I feel so alone sometimes kaya I talk to my baby nalang.

[kim28]

Siguro nakadagdag pa sa lungkot ko kasi hiwalay kami ni Hubby.  Feeling ko talga kawawa kami kasi nagbubuntis ako mag isa ang hirap kaya. Naawa din ako kay baby.

Hayz pag may nakita ako sa social media na happy family ayan iiyak na naman kaya nga deactivate ko na lang fb and ig ko.  Kahit may nakakasalubong tutulo na lang luha ko. 

[theEmpress]

^^^ kim28, ang hirap naman ng situation mo sis. being pregnant is hard enough, doing it alone doubles the difficulty and the emotional ups and downs. hope you'll do okay inspite of what you're going through. it's hard pero isipin mo lagi what you feel, the baby feels. so i guess it's time you become more than what you are going through and be a mother, selfless. disregard your emotions and focus on the wonderful person inside of you that you are helping to create. di madali yan, pero kaya mo yan. dyan sa hubby mo, bwisit sya, sorry naman.

hugs sis! :-)

[kim28]

thanks sis Empress

Yup pag umiiyak na ako pinipilit ko talaga na stop na na pero pag hindi ko na kaya kinakausap ko na lang si baby nanghihingi ako ng sorry.  Gusto ko naman at talagang pinipilit ko huwag malungkot pero sa situation ko sobrang hirap talaga.

Ayaw ko naman maging iyakin si baby paglabas

[stylus]

^pray ka lang lagi sis. At sana maayos nyo pa ni hubby mo para happy rin si baby paglabas nya..

[MedChic]

Hello mga sis.. Please always remember.. Ano man ang feeling mo, yan dun ang feeling ng baby. Happy, excited, sad, platonic lang or whatever..

Hindi maiiwasan ang mga hormonal surges, lalo kung before pregnancy eh baliw baliwan ka na.

Ako nga, TTC pa lang baliw baliwan na. Hahaha. Umiyak patient ko kanina sa sobrang problem niya sa work, napaiyak din ako. Maryosep. Hindi ako nakatulong. Hahaha.

Prayers will definitely help. Relaxing spotify too. Hydrate well para magbalance out ang mga hormones.

[vc_410]

Buti na lang nabasa ko tong thread. Naloloka din ako pag alone lang sa bahay.
Gusto ko lagi kami magkasama ng partner ko. weekends lang kasi kami magkasama pag walang work. pag weekdays, nagsstay ako sa bahay namin kasi mas malapit sa work ko. tapos madalas ako nagtatampo sa kanya kasi parang bale wala lang sa kanya na magkahiwalay kami. Hindi niya kasi alam kung ano ang feeling ng isang buntis. Laging feeling ko mag-isa lang ako. Sobrang lungkot pa pag uuwi ka ng walang tao sa bahay, wala kang katabi matulog. Di ko din sinasabi sa kanya na nalulungkot ako pag ako lang mag-isa, di niya din kasi maiintindihan kung bakit ganito ako ngayon. ang hirap lang ng sitwasyon.

[stylus]

^nako sis, malapit na rin yata ako tablan ng sadness na yan. Im on 1 month bedrest at sobrang nakakainip mag isa sa bahay. Si hubby naman 6pm na nakakauwi. Nilalabanan ko na lang ng tulog pag nalulungkot ako. Para pag gising ko, hapon na. Malapit na sya umuwi. hehe. Saka it helps din na interactive yung mga pusa ko. Nalilibang ako dito sa bahay para na rin akong may mga kasama.

[theEmpress]

^^ sis ingat sa poop ng pusa, toxoplasmosis, very harmful kay baby. :-) take care

[stylus]

^oo sis. Nabasa ko nga yan. Kaya ingat din ako