sis snowball, eto...
dante, tinutukan ng baril si javier
dante: kung tutuusin, hindi naman 'to kasama sa mga plano ko eh. ang naiisip ko lang, yung tatanda ka nang hindi masaya dahil sa kasamaan mo. yung pamilya mo, lahat sila iiwanan ka, yun sapat na parusa na yon sa yo. hindi ito! pero ang galing mo. ang galing mong magpaikot ng tao! inikot mo si eloisa, si monica, pati ako pinaikot mo! ang galing mo!
javier: wala, dante. wala akong pinaikot. mahal ko ang pamilya ko. pinatawad nila ako sa lahat ng mga kasalanan ko sa kanila.
dante: sa 'kin? sa 'kin?! humingi ka ba ng tawad sa 'kin?! ha, javier?! ha?!
javier: ano bang gusto mong marinig? patawarin mo 'ko, dante, dahil pinagtangkaan kitang patayin. patawarin mo ko at binawi ko sa 'yo ang asawa ko at ang anak ko. patawarin mo ko.
dante: hindi sapat, javier. hindi sapat. lumuhod ka. lumuhod ka. lumuhod ka!
javier: hindi ako natatakot mamatay ngayon dahil alam kong nasa magandang lagay na ang buhay ng pamilya ko. kaya sige, dante, iputok mo na para matapos na ang paghihiganti mo.
di ba nasundan sila ni adrian. biglang takbo si adrian...
adrian: mang dante, huwag!
hinawakan ni adrian ang kamay ni dante. duda ko, nagulat lang si dante kaya pumutok ang baril eh. tinamaan si javier sa balikat lang naman.
adrian: mang dante!
tumakas si dante.
adrian: sir!
inalalayan na ni adrian si javier then tinawagan si monica para sabihing nabaril ni mang dante ang papa nya at magkita na lang daw sila sa ospital.
sa ospital, kinumusta ni adrian si javier. okay na daw, sabi ni monica. nagpasalamat si monica sa kanya.
sa loob ng kwarto ni javier, syempre, iyak si eloisa. sabi ni javier, ngayon lang daw sila naging masaya na ganito, hindi daw sya mawawala.
may sulat si dante sa anak, "nicole, mawawala muna ako ng sandaling panahon. may nagawa akong malaking kasalanan kay javier. babalik ako kapag handa na 'kong harapin ang nagawa ko. humihingi ako ng tawad sa 'yo. hindi ko nagawang maging amang kinailangan mo."
dinala ni max sa fishball stand si monica. sinabi nya na kinukuha sya ng nat geo. bibigyan daw sya ng regular position as a photographer. natuwa naman si monica pero parang alanganin. tatanggapin na daw ba nya.
max: kaya mo na ba na wala ako?
monica: matagal mo nang gusto yang bagay na yan, alam ko. and of course, kaya ko'ng sarili ko. wag mo 'kong alalahanin.
max: gusto kitang alalahanin. monica, kung yun nga lang yung pwede kong gawin habambuhay, magiging masaya na ko.
monica: max, magaling kang photographer. the world needs you.
max: (hinawakan si monica) i need you. hindi mo man lang ba ko pipigilan?
monica: go. go find your happiness, max.
max: mahal mo pa rin si adrian no.
monica: hindi naman nawala yon eh. anyway, yun lang naman yung pinaka-importanteng bagay sa mundo, di ba.
max: monica, yung sarli mo naman ang i-priority mo. di ba, pagmamahal din naman yun. all you need is love.
then friendly banter na sa harap ni manong tindero. nakita sila ni adrian.
max: friends?
monica: always.
niyakap ni monica si max.