Two weeks before my wedding, my then-h2b and I had a really bad conflict. Tipong it has jeopardized the wedding because it was out of differences in culture/lifestyle. He's half-Waray. He waited all year long for their Pinabacdaoanon party. For that year (2012), it was a day affair. I assumed that Sunday dress was okay.
Nung susunduin na niya ako sa bahay, he was so disappointed that I was just in my SUnday dress - as if going to Church. Nakaalis na kami ng bahay nung sinabi niyang ibibili niya ako ng bagong damit. Marami akong evening gown sa bahay so, since I was the one driving, I made a u-turn para umuwi at magpalit ng damit.
Sa sobrang hiya niya sa parents ko na umuwi ako para magpalit, bigla na lang siyang umalis. This was two weeks before the wedding and talagang I considered not pushing through because napakababaw ng reason niya para bigla na lang lumayas without even bothering to look at my parents.
Sabi niya, buong taon niyang hinintay para ipakilala ako sa mga kababayan ng Daddy niya. Andun daw mga kamag-anak niya. He was more than disappointed. Ako naman eh alam ko, kapag day affair, you don't flaunt your diamonds and don't wear evening gown to a lunch affair. Ballroom dancing kasi ang peg ng mga Waray.
I immediately texted my team lead at work, na nagpapaalam ako for emergency leave. Sabi ko it's something personal and baka hindi matuloy ang kasal ko. Hindi kami nagkibuan for more than 24 hours.
Kinabukasan, kinausap ako ng DAddy ko sa phone (because he was at work that time). Sabi ng Dad ko, "Nagkausap na ba kayo? Gusto mo pa ba tumuloy?" Ang sagot ko is, "Kung gusto pa niya. Kung anong desisyon niya, eh di yun na rin ang akin." Sabi ni Daddy, "ikaw pa rin kasi ang magdedesisyon niyan. Hindi ako, hindi ang Mommy mo. Ngayon kung hindi ka tutuloy, pwede tayong magsimula ulit. Kaya naman kitang buhayin. Mahal mo ba siya?"
Shucks! Pagkababa ng phone, iyak ako nang iyak. Text ako nang text sa mga kaibigan ko na mamimiss ko ang Daddy ko. Nagulat sila at napatawag bigla sa akin. Akala nila kung anong nangyari kay DAddy. Sabay iyak ako nang iyak sa friends ko na sabi ko mamimiss ko si Daddy. To think na that time, I was already 28 years old. Tapos we would be living just two blocks away.
Habang naliligo ako, iyak ako nang iyak kaya di ako makalabas. HIndi ko maipakita sa family ko na iyak ako nang iyak dahil mamimiss ko sila (kahit nga two blocks away lang ako nakatira). Pagdating sa office, iyak pa rin ako. The men sa office would never understand bakit ko iniiyakan na mamimiss ko ang Daddy ko.
Tapos dun sa dulo rin ng bridal march ko, niyakap ko ang Daddy ko. Hindi kasi talaga ako showy na anak. And I barely say I love you sa parents ko.
Tapos the day before my wedding, nung umalis ako ng bahay to go to the hotel, with my bags packed and my wedding gown inside the car, niyakap ko naman ang brother ko at umiyak kami pareho.
Feeling ko mas masahol pa ako kay TS...
Kaya kapag nakakabasa ako ng post na ganito, I still get teary-eyed. It's been a year na since I got married pero I can truly relate sa ganitong post.
My friend even posted in her facebook status na galing daw ng Davao yung Dad niya, tapos pagkakita sa kanya ang nasabi lang, "Anak, ikakasal ka na." She was also in tears after hearing it.