Hi mga sis!
I want to share my story and hope kahit konti makapag lift up sa inyo.
I got married at the age of 32. I can say na im a good daughter. Nagka bf din but was never engaged with premarital sex. After my last bf (Before ang hubby ko) more than 6 years yata ako di na nagka bf. Medyo na trauma yata ako... hehe
Anyways, my husband... which got married around 2001 -- yes di po ako ang first wife, eh na byudo after 1 year of marriage. Kilala ko na sya that time even his late wife.
We never thought na kami ang magkakatuluyan... we never had this called "magic" when we first met. We even double date kasi friend/officemate nya yung ex bf ko. Sabi nga nila, love moves in a mysterious ways...
To make the long story short, we got married after only 7 months na ligawan December 2006.. we're both 32 that time. We tried to conceive right away.. since di na kami bata. Di nagka anak si hubby sa first wife. Maraming nagsasabi na baka stressed daw kasi that time my sarili syang business na sobrang stressful. 1 year is ok, then 2, then 3 years nakalipas... we tried to consult sa OB pero since financially unstable kami di na namin kinaya na careerin. Nag rely na lang kami talaga sa prayers...
pero habang tumatagal, na fru-frustrate na ko... sa loob ko talagang na de depress na ko everytime na nakakakita ako ng baby.. nang daddy na may kargang bata.. sobrang kakalungkot kasi bukod sa matagal na kaming kasal, di na din ako bata... sabi pa nila mas tumatanda ka, mas mahirap magbuntis. Nawawalan na din ako ng pag-asa.. Financially unstable din kami (nalugi ang business at nag iwan ng katakot takot na utang) napilitan din ako mag work ulit. Si hubby, naghanap din ng work. Dumating ang time na di ko na din alam kung ano idadasal ko. Di ko din alam kung dapat bang pilitin si Lord na bigyan kami ng anak kasi feeling ko kaya di kami binibigyan eh dahil baka di namin kayang buhayin ang baby namin just in case dumating sya. Feeling ko din, sobrang hina ako physically at baka di ko kayanin...
And then one day, i decided to talk to God... i prayed hard at sinabi ko sa kanya na i really want a baby. Pero sya pa din ang bahala.... if He thinks na kaya namin, kaya ko financially and physically eh sana ibigay na nya... if not, then help me to accept it and be happy with it.. Na kahit dalawa lang kaming mag asawa, magiging masaya ang buhay namin.
God answered our prayers... after 6 long years... i was 38. Tagal bago mag sink in samin na buntis na nga ako.. nakatitig kami pareho sa lab result, tulala... di makapaniwala na eto na! from that day talagang nabago buhay namin. Now, my baby is 4 months old.. premature sya but healthy. Super hirap ako nang nanganak -- (different story) But super saya.
Mga sis, never lose hope... keep your faith in God. Pray lang nang pray (libre yan). Kulitin lang natin nang kulitin si God... Wag mapapagod, pwede namang malungkot, pwede ding umiyak but never give up....
Good luck!
