Grabe nakakaiyak naman itong thread na ito. To TS, hope you're feeling better.
Raise hand ako sa topic na ito. But then, it was unplanned but WANTED
sure ako dun, 4 months lang kaming mag BF-GF ni hubby nun nung natransform si Baby =p Coz I could still remember when we did it =p After ng last full show ng transformers, hahaha. Anyways, nung nalaman kung preggy ako I was 24YO, enjoying my life, bili lahat for myself though I saved a lot din pero kung food or kikay yan go lang ng go, feeling ko din papatayin ako ng parents ko lalo na yung Tatay ko, kasi super strict nun. Pero hindi
super guilty ako nung tinanong nila ako kung buntis ako, I didn't answer. So they knew it from there, walang sigaw walang sampal kalmado lang. Pero lucky ako kasi super love ako ni bf now my hubby and family ko, pero grabe din pinagdaanan ko nun. Iyak everyday, gusto ko ng mawala nun sa mundo. Naisip ko paano na mga panggastos ko sa sarili ko, paano pa yung mga dreams ko to travel, eh nung nabuntis ako yun pa naman yung time na sumexy ako =p Basta, I know babaw reasons, pero nakakatakot. Pero since nandito na, naisip ko alagaan nalang, right decision naman kasi at 13months hindi sakitin si baby
Unlike yung kasabayab kong nabuntis, super depress siya nung whole pregnancy niya baby niya nagsusuffer ngayon. Labas pasok sa hospital.
Bottomline for me: It's okay to be sad, umiyak ng bonggang bongga, magwala, magalit sa sarili, sa environment, normal yan preggy ka eh super sensitive ng emotions mo. Pero at the end of the day ACCEPTANCE, andiyan na yan eh. And most esp PRAY to GOD, super iba ang magagawa nito.
Super proud ako sa mga mommies dito na at early age naranasan yung ganitong situation and yet very happy. Kudos.
PS: About dun sa mga fears ko nung nagbubuntis ako, about sa mga plano ko
Happier ako now kasi nagagawa ko padin naman pero syempre kasama na baby girl ko
