Living Arrangements After the Wedding

[miss parker]

ewan ko sa kanila sis! lol

[nageinna]

i can so relate to your posts here sissies. yung tipong alam mo na mabait inlaws mo but you can't help but to feel negative parin. i dont know. minsan tuloy i feel bad kasi alam ko may inis akong nafifeel towards them at times. and just like you. ang hirap kasi pag iba traditions nila satin. though not totally iba naman on my part since my inlaws are chinese and i am also chinese. yun nga lang family nila hubby super traditional. ako i consider myself the modern type na kasi eh. maybe because of my upbringing and i find nothing wrong with it naman. what i dont like lang is yung bawat kilos mo may sasabihin. wala kang gawin may sasabihin parin. ganon ata talaga eh. and yung pag gising issue din yan samin. they have a family business so parang i am obliged to help out narin. though wala naman akong something against it, since i know yun yung bumubuhay samin, i still cant help but feel "sakal" everytime they push me to do things na ayoko naman. it crossed my mind couple of times narin na maghanap ng sariling job. para maramdaman ko naman my independece. but i know magiging big issue to sa inlaws ko. and for sure kung ano ano maririnig ko sasabihin na kesyo wala akong care sa business nila. etc. kahit na iexplain ko for self growth ko yun, i dont think may pakialam sila since hindi naman nila magegets talaga gusto ko. now kating kati ako bumukod. i've been telling hubby about this na since we got married 4mos ago. ang mali ko talaga, dapat simula palang i stood firm sa decision ko na gusto ko ng sariling bahay. i know naman ibibigay nila inlaws yun if ever. but now nakatali ako sakanila, mukhang mas mahirap na bumukod. but this time, i'll make it work talaga. iniisip ko palang na ang daming makikialam samin sa pagpapalaki ng magiging future baby ko naiinis nako. take note, hindi lang inlaws kasama ko sa bahay, pati extended relatives ni hubby. and worse bawat isa sakanila mahilig pa mag comment comment. kahit condo lang masaya na ko. yun yung pinag iipunan namin now ni hubby. sana soon talaga. 

[MrsLuluyz]

hi mga sis.. i've been married for 5 days pa lang and ive been crying ever single night and everytime im alone and everytime i think of my mom.

tama mga sis natin na nabasa ko dito.. youll never know until youre in the situation. akala ko ill be fine sa house ni hubby, yun yung napagusapan namin eh. we stay at his place which is just a few minutes away from my place naman.

hindi yung di kasi mabaet yung in laws. they're okay naman and considerate. i enjoy being with the kids pati yung 2 year old baby nakadikit lang sakin. pag me gagawin si MIL ako ang tumatao sa tindahan. nahihiya ako, di ko alam how kikilos or how tutulong sa house work. kaya sa tindahan na lang ako. gusto ko pag prepare si hubby ng brekky di ko alam ano papakelaman ko. nahihiya ako gumalaw.

the main reason of my depression is that i miss my mom so much my whole life, nahiwalay lang ako sa kanya pag me out of town either one of us. i have my own room kaya i sleep in my room talaga. but for the past 5 months na im preggy, i sleep beside her talaga. kaya now hirap na hirap ako mag adjust.

di pa ako ready to leave my mom. i went home monday afternoon to get some stuff, nagiiyak ako when i saw her. yun pala siya din, nun sunday night eh nag iiyak din, masama pa naman pakiramdam niya nun. tapos nagkwentuhan kami me luha sa mata niya. lalo ako naiiyak when i think about it. like now.

hubby is back to work ng tuesday, pag alis niya ng morning kasama ako. umuwi ako dito sa bahay kasi i have orders din from my business. dito ako gumagawa sa bahay. mahirap pa kasi if i bring it their me mga bata pa. umuwi ako pagsundo niya lang sakin. eh nag leave si mommy from work, kaya the whole day ko din siya kasama kahapon. umiyak lang ako when i said good bye sa kanya kagabi. pero when i arrived hubby's di na ako naiyak. today andito pa rin ako. pinauwi ko na lang maaga from work si mommy para matagal ko pa kasama. inaantay ko lang si hubby na sunduin ako now.

nahihiya ako baka isipin ng inlaws ko di man lang ako mag stay dun. kaya i made chika last night when i got home about what i did here sa bahay. na gumawa ng orders na "i worked" ito yung "livelihood ko" sana maintindihan nila diba.

baka pag pang gabi naman si hubby, dito ako sa bahay ko matulog para kasama ko si mama. hirap sobra!!!!! sabi ng bff ko, you may be ready to become a mom and a wife but you will never be ready to leave your own mom.. totoo nga yun. maya maya susunduin na ako ni hubby, hahagulgol nanaman ako. hay.

[CebuGem]

Right after our honeymoon, my hubby and I parted ways because of our work. I was working in Japan that time while he in Singapore (then later in South Korea). We were on a long distance relationship for the first 2 years of our marriage. We both visited each other and we also made it a point to set our vacation leaves in Phils. on the same days. Months after my contract ended in Japan, I found a job in Seoul thus permitting us to finally live under the same roof.

Like all married couples, there were adjustments that I somehow learned to get by. As for missing my parents, I have overcame it when I started living alone overseas so that part is not much of an issue.

Whenever we're home in the Phils., we normally rent a condo or stay in a hotel depending on our length of stay. Though we can save by just living to either parents' homes during those period, I opt not to because I'm not close to his family and mahirap talaga akong makisama. We just visit either parents' homes na lang para hindi magtampo but I always tend to visit my parents often while there.

[MrsLuluyz]

hi sis chedz! long time! nakakaiyak talaga ano sis. kagabi when i left our house di naman ako naiyak na, pero si mommy parang ayaw pa ako pauwiin. sabi niya sigurado ka na ba, di pa tayo tapos manood ng teleserye. eh parang buong buhay ko, magkasama kami manood ng tv gabi gabi. mula mula sa puso at pangako sayo hanggang ngayon sa kahit pusoy masugatan. pinigilan ko maiyak eh. pero itong si hubby nun nasa trike na kami pauwi, sabi niya next week or basta pag naayos na yung room namin sa kanila, dito naman daw kami tutulog sa bahay namin, kahit ilang araw pa daw.. ayun naiyak ako. pagdating kina hubby, sinamahan ko si MIL sa tindahan at nakipag kwentuhan, para naman di niya isipin na di ako tumutulong kahit 30 min lang. pinapaakyat na nga niya ako para tulungan si hubby kasi inaayos yung cabinet namin. nun pasara na siya, pinaakyat na niya talaga ako. this  morning din tinulungan ko din alaga sa niece na 2years old habang di pa dumadating yung yaya tapos nagbantay kami 2 sa tindahan pinakain ko muna si MIL. chaka na kami umalis ni hubby, at ito andito ulit ako sa bahay ko hahaha! kaso mag isa ako. mga 6pm pa uwi ng mom ko.

[angel842008]

hi sis chedz! long time! nakakaiyak talaga ano sis. kagabi when i left our house di naman ako naiyak na, pero si mommy parang ayaw pa ako pauwiin. sabi niya sigurado ka na ba, di pa tayo tapos manood ng teleserye. eh parang buong buhay ko, magkasama kami manood ng tv gabi gabi. mula mula sa puso at pangako sayo hanggang ngayon sa kahit pusoy masugatan. pinigilan ko maiyak eh. pero itong si hubby nun nasa trike na kami pauwi, sabi niya next week or basta pag naayos na yung room namin sa kanila, dito naman daw kami tutulog sa bahay namin, kahit ilang araw pa daw.. ayun naiyak ako. pagdating kina hubby, sinamahan ko si MIL sa tindahan at nakipag kwentuhan, para naman di niya isipin na di ako tumutulong kahit 30 min lang. pinapaakyat na nga niya ako para tulungan si hubby kasi inaayos yung cabinet namin. nun pasara na siya, pinaakyat na niya talaga ako. this  morning din tinulungan ko din alaga sa niece na 2years old habang di pa dumadating yung yaya tapos nagbantay kami 2 sa tindahan pinakain ko muna si MIL. chaka na kami umalis ni hubby, at ito andito ulit ako sa bahay ko hahaha! kaso mag isa ako. mga 6pm pa uwi ng mom ko.

Hi Sis,

While I am reading your story, naiyak din ako. promise. although Jan 2013 pa ako ikakasal. now plang naiisip ko na [textspeak!] ganyang senaryo.  sabi nila bakit pa daw ako mag asawa if ayaw ko rin malayo sa family ko. that is not the point dba. parang ang hirap lang mag adjust from what you u usually do sa house mo. as early as now pag naiisip ko na sa knila ako mag stay naiiyak ako. Malapit lang din kame sa house nila. pero ewan nalulungkot ako pag naiisip ko un. Okay naman si Future MIL ko. although minsan may mag comments sya nakaka inis. Minsan ba naman umuwi kame sa knila then nag pa alam si BF na aalis muna kame kc meron kame aasikasuhin, sabi ba naman ni MIL e lagi naman kyo umaalis eh. Gusto ko sagutin na, syempre po inaayos namin ang kasal natural lang po na maging busy. nung minsan naman: sa bahay matutulog si BF kc wala kame kasama ng sister ko, out of the country kc sila mother and father ko. so nag paalam si BF kay mother nya na samin saya matutulog sagot ba naman nya, eh ganon din naman mangyayari pag kinasal kyo edi dun kana matulog. kainis.

[MrsLuluyz]

oo sis.. nun una din, months pa before the wedding, nun sinabi niya na dun kami sa kanila, like final decision, iyak din ako ng iyak nun. kasi paano na yung palagi ko ginagawa. eh nag sink in sakin nun kasal na. kaya nakakadepress din, pati yung di ko kasama yung nanay ko.

ngayon nga wala si hubby ko, ilang araw siya mawawala. nagpaalam ako na dito ako sa bahay ko muna, pinayagan naman ako ni hubby. nun umalis ako kahapon dun, shempre nagsabi ako sa MIL para di nakakahiya naman.

hirap din talaga kasi you have to tell people pa what you will do or di mo alam paano ka gagalaw, unlike when you live in your own roof you can do whatever. in time, magkakaron din kami ng sarili. mom ko is pushing talaga na as early as now magsarili na kami. ang mahal mahal naman ng mga nahahanap niya. di kaya ng budget namin :|

[little_princess]

hubby is a foreigner living in manila though he is here lang every other month because of work. we recently got married and we are temporarily living in his bachelor pad since our condo unit is not yet ready. akala ako lang maka-mommy dito but i feel comforted that i am not alone. actually i am super close with my mom and my sister and it was so hard and painful for me to leave.

arrangement naman namin is that i will go back to my parent's place when he is at work but iba talaga being away from them. i miss them so much and lagi ako naiiyak especially when i go visit and when i have to leave na. feel ko yung sadness ng mom and sister ko na they hardly say bye bye to me kasi masakit to see me leave.

naiiyak nga ako now while typing pero i have to be stronger. i love my hubby very much. mahirap pala maging daughter

[MrsLuluyz]

kaya natin yan sis! ^

nagchange ang aking mundo ngayon. from huling post ko. na everytime papasok si hubby, uuwi ako sa bahay ko. nag iba kasi ang work sked niya. ang nangyari, eh nadestino siya ngayon ng mga halos a week sa north luzon. so ang set up na namin ngayon is dito ako sa bahay namin pag wala siya. pero dapat dadalaw dalaw ako sa kanila. nun umuwi ako sa kanila when he came back sa unang destino niya, di na ako naiyak nun naghiwalay kami ni mommy, chaka di ko na nga din siya inaantay na umuwi compare before. na iiyak talaga ako ng iiyak. mabilis akong naka move on sa stage na yan thank god. ayoko magiiiyak ng matagal. baka makasama sa baby. ngayon naman, tuwing aalis si hubby siya naman ang naiiyakan ko. pati before ako matulog. hahahaha! umalis siya nun sunday for his 2nd destino in north luzon eh. di pa sure if he's coming home end of the week or next week pa. pero buong araw okay ako, pagmatutulog lang ako chaka ko siya namimiss or naiiyak. haha.

[yanmae]

Mabuti nalang nakita ko itong thread na ito, mostly of our sisses dito kaparehas ko ng nararanasan kala ko ako lang nakakaranas nito. Totoong kahit sobrang bait ng mga inlaws naten sa atin di talaga naten mapipigilan na mahiya o maging paranoid na baka may masabi etc. ako grabe mahirap pala kapag biglaan lang ang pag aasawa kasi ako nabuntis kaya ayun pinakasal na kame, di na ako nakapag isip isip pa kasi si mom ko masyadong iniisip ang tsismis, ewan ko ba..

Di ko maenioy ang buhay may asawa, ang dating sa akin ngayon ay parang pinasok ko lang ang sarili ko sa isang masslimuot na sitwasyon. Dahil yan lahat kay hubby, sinisisi ko talaga sya kasi sapilitan ang pagtira namin sa kanila, nung una sabi nya dun muna kame titira sa kanila kahit 2mos lang Kasi daw nakakahiya naman daw kasi magkahiwalay kame eh kakakasal lang namin so kahit ayaw ko sige go ako hanggang sa mangank na ako at 2mos na anak ko andun parin kame, mula pag kabata never akong nakitira sa bahay ng iba kaya sobrang laking adjustment talaga. Umiiyak din ako bat kasi nagpabuntis ako, ayaw ni mom ko na pasamahin ako kasi ayaw nya rin na makitira kame sa kanila pero sabi ko okay na muna siguro yun kaya yun pinayagan nya na ako. At ng nasa bahay na nila kame grabe badtrip ako lagi sa asawa ko kasi buhay nya parang walang nagbago samantalang ako hirap na hirap akong mag adjust di pa nya maintindihan yung nararamdaman ko. Sobrang bait naman sa akin ng inlaws ko pero di sapat sa akin yun dahil sobra namang mahiyain ako di ko pa magawa yung mga bagay ng gusto kong gawin kasi feeling ko every kilos minamanmanan di lang nila mismo pati mga house maid nila. (Sipsip kasi mga maid nila kay MIL, sumbongera yung isa) Dami kong kinakainisan sa asawa ko, kinukumpara ko sya sa mga kapatid kong lalaking may asawa na eh malayong malayo sya at ang mga yun eh bumukod na talaga sila. sa ngayon ipon na ako pang bukod namin kung ayaw nya bahala sya panay sabi nya kulang pa ang pera namin pang bukod di sapat pang tustos sa anak namin pero bHala sya, sya na nga lahat nasunod sa set up namin ngayon, ngayon talagang ipipilit kong bumukod kung ayaw nya uuwi ko talaga anak ko sa probinsya kahit ayaw pa nya kahit magalit pa sya, binigyan ko nalang ng time makapag ipon kame until april next year, kung wala parin bahala na talaga yung kagustuhan ko na ang masusunod.

[little_princess]

^^ thanks sis, akala ko before ako lang ganito and i guess it's pretty normal din pala. super sad pa din ako when i see my mom and my sis (pati na my dog and yaya) but i'm getting better. i still cry but iniisp ko na lang that i get to see them pa din naman. mahirap lang when i go home and i have to say bye bye to them. super hirap pa din but i'm glad bukod kami para walang issue with anyone else.

[muy003]

we dont have our own place yet, yung bahay na dapat sa kanya at sa mapapangasawa nya, binigay nya na lang sa nanay nya... I dont like it kasi its in cavite. Im from las pinas, plan to stay here. I want to stay in the subdivision where i grew up. I plan to buy a nearby lot, maka adjust lang kami sa expenses..

I still live with my parents, and we sort of adopted him na even before we got married. Ayoko kasi sa bahay nila, ang hirap gumalaw. Sa bahay namin, super comfy sya. Kahit humilata sya the whole day, wala kang maririnig, and i used to have my yaya, recently napalayas nga lang..

Sa kanila naman kasi, sariling sikap kaya nakakahiya pag nanay nya nagluluto, nahihiya naman ako umepal... Tsaka i dont rerally do chores, unless wala ng ibang gagawa, sanay din na may helper.. Kaya medyo nainis sya sakin, baket daw hindi ko subukan makisama... Eh simula ng inadopt namin sya sa bahay, inagawan na nga sya ng kwarto ng isa nyang kapatid eh... Hayyy. Di nya magets..

He's left for qatar na, we dont know when he's coming back, pero ill insist na sa bahay pa din namin til we get our own place..

[little_princess]

^ ganyan din ako, i insisted that our new place would be near my parent's place kasi super na hohomesick ako and since my parents are the ones who paid for the place, nasunod gusto ko hehe

[luna laxa]

I agreed with h2b na tumira sa bahay ng mama nya after the wedding. Sana di ako magsisi..

Sa mga sisses na naka-experience ng may sarili namang living quarters, although nakadikit sa main house, nasusunod ba yung separate set up? Pinipigilan nyo ba pumunta o kumain si hubby nyo sa parents house nya?

[Mommy P]

6 months na kami married ni hubby. Before we got married, nag hanap na siya nang apt na Lilipatan namen., supposed to be sa family ko kami titira kasi I was pregnant na then, pero sinabihan na rin siya nang dad niya na mas makakabuti if bubukod kami. Natuwa naman ako Kay hubby kasi may naipon siya at yun ang pinag bayad sa rent at advances.

Normal Lang pala yun feeling na malungkot at first, na Hindi  na ako uuwi sa bahay namin, na Kung saan buong buhay mo, dun ka nakatira. Nun Nakita ko yun Kwarto ko na Wala nang halos laman, nakakalungkot sobra! Pero eventually, you will be able to get it over with kasi alam mo na it is a start of a new life with your own family na. 

[ilykeee]

Nung wedding night dun na kami nagstay sa pinagawa namin na bahay. Kinabukasan mejo hinde pa nagssync in sa akin na dun na nga ako titira simula sa araw na yun. Siguro 1week pa lang kami magkasama nagsimula na ako ma home sick, sa house kasi ng lola at lolo ko ako nagsstay para may kasama sila, compound kami dun. Pag dadating namin galing work, naiisip ko kamusta na kaya sila dun, malungkot siguro dun sa bahay kasi wala na ako. Pag saturday night dun kami natutulog sa kwarto ko sa house nila lola kasi sa church samin kami nagsisimba. Pero ngayon nasanay na ako mag one year narin kami halos di ko narin ako nalulungkot, parang normal na. Ang masasabi ko lang, mahirap pala pag walang ibang kasama sa bahay kasi walang ibang magbabantay kung parehas kami pumapasok sa trabaho. Pag may problema sa kapitbahay poproblemahin mo talaga, hinde katulad nang nakatira sa magulang, yung parents yung namomroblema ng ganun.

[younis]

sa totoo lang, ito ang isa sa nami-missed ng mga couples during planning the wedding. masyadong busy at focus sa mga details ng wedding pero yung "marriage" hindi napaplano ng maayos. then at the end of the day, one side will have a problem with the in-laws.

as much as possible, kung kaya namang magsarili ng future spouse, this is the ideal setup talaga.

[shinta]

Even before our wedding, parang sa'min na din nakatira si hubby because of the nature of our work (online and homebased). So after the wedding, alam na namin na sa bahay muna kami ng parents ko for a while. Wala naman prob sa parents ko. At wala din naman problema si hubby sa parents ko eversince. Magkasundo sila talaga.

Sa bahay naman kasi ng parents ni hubby, masikip at madami silang magkakapatid.

Actually, ang gusto nga parents ko, dito na kami forever kasi wala silang kasama sa bahay. 2 lang kaming magkapatid and kumuha na ng sariling bahay ang brother ko. Pero nagkaroon ng problem between my SIL and hubby (mahabang istorya) at laging sinusumbat samin ni SIL na nakikitira lang kami, palamon daw kami, nakaasa lang sa parents ko at kung ano-ano pa.

Kaya nag-decide kami na maghanap na ng sariling bahay. May hinuhulugan na kaming lupa pero ayaw na dun ni hubby kasi halos tapat ang ng bahay ng parents ko. Baka di pa din kami tantanan ni SIL. My parents don't like it, pero they know it's the best way to resolve the conflict between SIL and hubby. Nagrerequest sila na sana sa medyo malapit lang kami maghanap ng bahay. Pero mukhang sa malayo kami makakakuha kasi dun lang kasya yung budget namin for the mortgage.

Pero okay na din kasi magsasarili na kami. Yun naman talaga ang dapat. I'm just worried about my parents kasi no one will look after them. Sa ngayon kasi, si hubby ang driver nila pag aalis at ako naman ang laging kasama pag nagpapacheck-up sila sa doctor. Everytime tuloy I talk about yung mga prospects namin bahay, tumatahimik parents ko. Parang ayaw talaga nila.

[sakuramie]

Married for more than a month pa lang and we are renting out an apartment muna, kaming dalawa lang..and so far, so good..

[caramelli]

Before kami ikasal, usapan na talagang kila hubby kami titira since nag iisang lalake sya and siya ang huling nag asawa sa kanilang magkakapatid. But now I realized na hindi pala forever na ganito, parang hindi ko kayang lalaki yung mga magiging anak namin tapos siksikan kami sa isang kwarto? Syempre the kids will grow, and as they do liliit yung bahay para sa amin. Ito namang si hubby, kapag nakikita nyang naiistress ako sa mga tao sa kanila, sasabihin nya lilipat daw kami at bibili ng bahay. Kahit na alam kong pampalubag loob lang yun, hindi ko minsan maiwasang umasa. Like one time, bigla nya akong tinanong kung gusto ko raw lumipat. Sagot ko, "keri pa naman sa ngayon. mag ipon muna tayo habang wala pang baby.. iba na kasi pag may bata na" then he answered "bakit ba kasi ayaw mo dyan?! (referring to their house)" nagulat ako so i explained my side, nakakairita lang kasi parang hindi nya makuha yung point ko. Kaya ang sabi ko sa kanya, kung ayaw nyang kumuha ng sariling bahay, bibili ako ng sarili ko.
'