@chedz, eto matindi, yung MIL ko, pagkatapos ng wedding namin, kinabukasan humihiram na! e kilala kong mahigpit yun sa pera, pinaliwanag ko naman ng mabuti sa asawa ko na mahirap magpahiram sa nanay niya dahil kung kelan lang gustong bayaran at kung magkano gustong bayaran, sabi ko pa sa kanya, ayokong dumating sa point na kaylangan pa natin syang singilin dahil nakakahiya yun, pero intindihin mo, hindi tayo mayaman,mangangailangan at mangangailangan tayo ng pera.medyo malaki laki pa hinihingi ng nanay mo. buti na lang itong asawa ko e naiintindihan dahil siya nga mismo nagkukwento sa akin ng mga hinanaing niya sa nanay niya mula pa ng binata sya at mag-bf kami. ewan ko lang ba at sobra siyang makasunod sa nanay niya non. ngayon hindi na. malaki na nabago sa kanya simula ng pagsabihan siya ng pari.
pero lulubus-lubusin ko na ang pinagdaramdam ko sa MIL ko, sobrang wala siyang kapaki-pakialam sa anak nya na sobra ang isinilbi sa kanya hanggang ngayon. mantakin nyo naman, nagkaron ng agoraphobia ang asawa ko for 13 years! nitong 2008 lang nawala. isang miracle na lang talaga yung nangyari. miracle kasi hindi siya pinagamot ng nanay nya. sa mga hindi nakakaalam ng kondisyon na agoraphobia, ay yung hindi maipaliwanag na pagkatakot sa isang bukas na lugar at maraming tao.karaniwang comfort zone nila ay ang bahay nila o sasakyan nila. sobrang lungkot ang dinanas ng asawa ko sa kalagayan niyang ito non. nawalan din siya ng self-confidence at mababa ang tingin niya sa kanyang sarili. sa panahon na nag-aaral siya sa UP pa mandin, actually, hindi sa pagyayabang matalino talaga asawa ko, kaya proud ako na kasama ko siya sa lahat ng lakaran at naihaharap ko siya sa mga malalaking tao,kahit na isa lang siyang simpleng empleyado. ilang years bago siya nakapagtapos alam nyo kung bakit? dahil yung kondisyon na, nakakapasok lang siya pag kasabay niya ang pinsan nya na doon din nag-aaral.ang masaklap, hindi sa lahat ng araw e pumapasok yung pinsan nya dahil bulakbol, pati siya, di na rin pumapasok. nung mapasok siya sa trabaho,( as in talagang paper works) mga unang buwan, habang nagmamaneho siya nag-uusap kami sa cp, kasi, isa problema din sa agoraphobia yung may pupuntahan kang lugar na wala kang kasama, mahirap tong intindihin para sa karamihan,pero ire-search nyo na lang para mas lalo nyong maintindihan.
hindi na rin siya pinag-aksayahang maihanap ng magandang trabaho. ginawa siyang driver ng MIL ko. buong buhay niya, nakatali ang oras niya sa nanay nya. minsang inutusan siya sa isang malayong lugar e tumanggi asawa ko. sinabi nyang di niya kaya puntahin yon ng mag-isa. nagalit daw ba naman at ang sabi hanggang ngayon daw ba e meron pa sya non.(agora) e sagot ko sa asawa ko, nagtataka pa siya, natural? e hindi nyo nga kamo ko pinagamot e.
samantalang eto ang nanay nya, nakakabili ng 24k na hikaw, nakakabili ng mga set ng pampaganda, hindi man lang matanong yung anak nya kung meron pa ba sya nitong agoraphobia. pinagamot naman siya, isang beses. nakapag therapy din sya ng isang beses pero ang hinihingi ng doktor na tumingin sa kanya non ay mga 6 sessions. at dahil itong asawa ko ay sobrang bait na anak, ayaw daw nyang maging pabigat sa kanyang magulang. kaya ang ending, ok lang sa nanay nya. tama ba yun? kung kayo ba magkakaanak at may ganitong kondisyon, pag ba sinabi sayo na wag na siya ipagamot dahil ayaw nyang maging pabigat samantalang alam nyong kaya nyo dahil may maganda at stable kayong trabaho, susundin nyo ba anak nyo? hindi diba? lalo na kung ngayon nyo lang narinig ang kondisyon na ito. kahit paano siguro, mag-iisip kayo kung ano ba mangyayari sa anak nyo kung hindi ito magagamot??
hindi ko kinukwestyon pagpapaganda nya o kung anuman bilihin nya sa sarili nya. sana naman maisip lang niya na may anak siya. kung nagagawa nyang ipamper ang sarili niya sana ganun din sya sa anak nya, na sobra sobra ang serbisyo sa kanya. naniniwala ako na pag mahal ng nanay ang anak niya, mahal din niya [textspeak!] asawa ng anak nya.
sorry napahaba.
