Hi to all! I recently had a miscarriage with our first baby, last May 25 lang. Akala ko yun na yung wedding gift ni God kasi we got married lang this last March 5. Supposed to be 8 weeks na si baby pero 6 weeks 4 days lang sya sa ultrasound last May 20, he had oligohydramnios, kaunti yung amniotic fluid nya kaya di malaki yung gestational sac kaya di sya lumaki because nadehydrate ako kasi nag LBM ako cause of Anmum, his heartrate that time is 153 bpm. Sobrang happy namin that time kasi may heartbeat na si baby, akala namin magiging ok si baby kasi sabi ni doc malaki ang chance na magsurvive kasi kapit na kapit na di baby, inom lang daw ako ng madaming tubig, which I did after we got home. Come Saturday, May 21 at 6pm may nakita akong brown spot sa toilet bowl noong nagpee ako, sobrang takot ko kasi baka yun na yung effect nga oligohydramnios na I'll lose our baby.😢 Search ako sa net sabi normal daw, pero tuloy tuloy na yung small amount of blood, alam ko di na spotting to, I'm a nurse din kasi kaya sobra na kong natakot, I lost my hope, tawag na ko kay doc, sabi nya bed rest and take duvadilan every four hours. By monday na ultrasound ako, andoon pa si baby pero mahina na ang heartbeat, that time nag breakdown na ko, ang sakit sakit na mamamatay si baby sa loob ng katawan ko. We waited baka sakaling magkamilagro. Come wednesday, 3 am palang gising na ko di na ko makatulog pagkakita ko sa undies ko sobrang dami ng blood, ang bilis na ng tibok ng puso ko, ito na yung sign, we already lost him, nagpa ultrasound kami at 9am andoon pa si baby pero wala na talagang heartbeat. Pakiramdam ko noon sinalo ko na lahat ng kamalasan, feeling ko sobrang nagiisa ako, na kasalanan ko lahat. Haaaaay sobrang devastated kami ni hubby that time, he even cried so much na naghyperventilate na sya. Nag natural miscarriage ako, at 6pm lumabas na yung placenta, then after an hour may lumabas ulit na malaking tissue, I think yung sac yun. 2 days kaming iyak ng iyak, sabi ko ubusin na natin yung iyak natin para makapag move on na tayo. Today is my birthday, i try to be positive na may better plan si God kaya ganon ang nangyari saamin, na ayaw nya din na mahirapan kami kasi hindi normal ang laki ni baby. I'm just praying na sana makabuo ulit kami at sana sa susunod ipahiram na ni Lord ng sobrang matagal na panahon.
Sorry sobrang haba na ng kwento ko.