Bigla nalang akong napa search ng adoption thread. Lagi kasi ako dun sa mga PCOS, infertility threads. This morning, my husband's brother texted me na buntis na naman ang wife nya sa 5th time. Gusto nila sana ibigay sa amin kasi parang di na nila kaya financially sunod-sunod yung mga anak nila at malaki narin ang needs. My hubby always dream of having babies of our own, pero lagi din cyang nagbibiro na manghiram ng baby from relatives. Yung sa side ko naman, maraming babies na ang ipinanganak, nagtry narin ako humingi, kaso ayaw nilang ibigay
. As much as possible gusto ko sana sa side ko, kasi I believe that genes matter,,LOL. Maganda naman ang genes ni hubby kaso inaalala ko, yung health ng bata while nandun pa cya sa loob ng mama niya. Bata pa kasi yung mother at yung tipong di marunong mag-alaga sa pagbubuntis. Basta parang ganun. I know, if ever magdecide na kami, sasagutin namin yung prenatal care nya, mga vitamins, supplement, etc. When it comes to legality, magiging madali lang naman yun, kasi pagkapanganak nya, sa amin agad e-register ang bata.. as if kami talaga ang birth parents nya.
Financially, ready na kami. Emotionally, siguro, kaya naman namin ibigay ang pagmamahal na dapat. Dogs nga na hindi namin kaano-ano, minamahal namin ng sobra-sobra, baby pa kaya?
Kaso lang, at the back of my mind, iniisip ko magiging maganda kaya ang buhay nya paglaki? Para kasing history repeats itself. Adopted daughter din ako. My real father was my foster mom's nephew. Simula pa nung bata ako, pinaalam na nila sa akin na ganun. Nandun yung naranasan ko na sinasabihan ng "ampon" ng mga kamag-anak. Merong time na pinagtawanan ako sa school kasi sinabi ko meron akong mammy at daddy, meron din akong mama at papa. I grew up na may bitterness sa puso ko kasi di ko naintindahan kung bakit ako ang binigay e, marami naman kaming magkapatid. Kung ayaw nila sa akin, e bakit may sumunod pa na dalawang bata after akong ipa-ampun. Di ko na gets.
Strict din kasi ang foster parents ko, lalo na sa laro, lakwatsa at pakikipagkaibigan. Hangang sa tumanda ako na always longing for freedom, until now, i'm still living under my parents umbrella. Parang ayaw ko na rin lumabas, di ko alam kung anong klaseng buhay meron dun.
Inisip ko, siguro, if sa tamang care and pagmamahal di naman siguro mae-experience ng magiging anak namin. Pero di ko rin alam., hindi naman namin kayang controllin ang environment nya, lalo na against sa mga kapit-bahay at mga relatives na di iniisip ang sinasabi at di alam ang aming pinagdadaanan.
Hay naku.. sana gabayan kami ni Lord sa tamang decision. Gusto kong umiyak ng bonggang bongga. bakit ba kasi di ako mabuntis buntis e.
