nung nagsama kami ng partner ko, wala akong work, pero all my life i was working talaga.nung mga 6 motnhs na kami, i decided to work.una ayaw nya kasi dahilan nya may work naman daw siya at kaya nya naman ibigay pangangailangan ko pati luho ko.peor reason ko is, mas masarap ang may sariling pera.at saka kasi sanay na rin ako ng nagwowork talaga.so pinayagan nya rin ako.then nung mga almost 1 year na ako nagwowork, nagkakagulo na kami.lagi sinsabi ni partner na mag-resign na daw ako.kasi si partner good provider naman yan, pero siya yung tipo na kelangan talagang asikasuhin hindi dahil gusto niya.talagang dapat talaga siya tutukan,meaning, asikasuhin and all. kasi based sa past niya, talagang he needs a lot of tender loving care. so, dahil nga sa work ko, night shift ako, napabayaan ko siya.hanggang dumating sa point na bumalik sa sa bisyo nya.im not blaming myself sa pagbalik nya sa bisyo, desisyon nya yun hindi ko ginusto yon, ang naisip ko lang, siguro kung hindi ko siya napabayaan, kung hindi ako nagpumilit magwork just to satisfy myself, hindi siguro kami hahantong sa ganito.kasi okay na okay naman kami nugn hindi pa ako nagwowork.sabi sa akin ng supervisor ko, "next time,dont ever compromise your relationship.while it is true that we all work because we all need money, it is still your family that you go home to."tumanim talaga sa utak ko yan.kaso we learned the hard way eh. ngayon, we are in the process of rehabilitating our relationship, our life, so paalis na ri ako sa work ko, pero humingi pa ako sa kanya ng 6 more months.then after this, resign na ako at tulungan ko na lang siya sa business namin.so if i were you, think about your family first.iba kasi yung kaw mismo ang nagaalaga sa asaawa mo kahit sa mga anak mo.good luck sa yo.