yung fact na nagsinungaling sya sa akin noon tungkol sa mommy ng first baby nya.
ang alam ko kasi, nung naging kami, wala na sila nung girl na yun. magka-live in sila before, umalis na daw sa bahay nila. then higit 13months na kami nung nalaman kong magkasama pala sila sa iisang bahay hanggang mag-11months kami. syempre from that, andami ko nang naisip na "ah, kaya pala ganito sya, kaya ganyan dati.." yung mga ganung thoughts.
di ko na nalaman yung totoo sa sitwasyon nila noon (ayaw nya kasing nag-uusap kami, pati yung girl, ayaw na din ako makausap), ang malinaw lang sakin is 13months na kami nung nalaman ko yun. buntis na din ako that time, kaya ang gulo gulo ng utak ko.
nung nalaman ko yun, may bagong bf na din mommy ng baby nya so, parang its part of the past na lang talaga. di ko lang matanggap at first kasi sobrang nagtiwala ako, feeling ko niloko nya lang ako the whole 13 months.
yan yung pinakamalaking kasalanan nya sakin.
ako naman, tingin ko kasalanan ko na ndi ko naappreciate yung efforts nya noon to win back my trust. naka-focus kasi ako sa thought na "sinaktan mo ko, sinungaling ka. gaya ka lang din ng ibang lalaki jan..."
since then puro kami away, as in!!! ilang beses din na muntik kami maghiwalay dahil andami nang nangyare sa mga away namin eh, andami nang nasabi na di maganda and stuff.
it took me 4 months to completely forgive him from that. (yung buong 4 months na yun mula malaman ko, super duper stressful. kasi bukod sa pregnancy stuff, problema pa namin pamilya ko, tas yung issue pa namin)
it took us a month to finally decided that we'll start again. hindi na babalikan yun past, wala ng sumbatan and stuff. bagong simula na.
ayun. thankful na lang din ako na ok na kami lalo na't magkakababy na kami.