nung bata ako, daddy's girl. during my teen and early adult years, number 1 enemy ko siya. pero nung tumanda na, i got tired of holding on to my anger at doon ko na-realize yung mga pagkakamali ko sa kanya. naintindihan ko siya at yung mga pinagdaanan namin. that's why i'm trying my best to make up for it. hindi sapat yung oras to show him how much i love him, and i couldn't bear the thought of losing him. :/ yung closeness namin, hindi yung parang kwentuhan like with moms, pero yung siya ang source of strength ko and i value his advice. kapag may nangyayari sa buhay ko, dad ko kagad ang kailangan kong makausap. now i make sure i get to show him just how much i love him with every chance i get.